چند بیتی از مولوی مهمون من باش. اگه دوست داشتی بهم چند بیت زیبا هدیه کن\
رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده، در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما، صد جای آسیا کن
بر شاه خوب رویان، واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشق، تو صبر کن وفا کن
دردی غیر مردن، آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن
یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه ی لیلا نشست
عشق آنشب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
گفت یا رب خسته ام زین عشق دلخونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ،من نیستم
گفت دیوانه لیلایت منم
در رگت پنهان و پیدایت منم
سالها با جور لیلی ساختی
من کنارت بودم و نشناختی...
منگر چنین به چشمم، ای چشم آهوانه
ترسم قرار و صبرم، برخیزد از میانه
ترسم به نام بوسه، غارت کنم لبت را
با عذر بی قراری، این بهترین بهانه
ترسم بسوزد آخر، همراه من تو را نیز
این آتشی که از شوق، در من کشد زبانه
چون شب شود از این دست، اندیشه ای مدام است
در بر کشیدنت مست، ای خواهش شبانه
ای رجعت جوانی، در نیمه راه عمرم
بر شاخه ی خزانم، ناگه زده جوانه
ای بخت ناخوش من، شبرنگ سرکش من
رام نوازش تو، بی تیغ و تازیانه
ای مرده در وجودم، با تو هراس توفان
ای معنی رهایی، ای ساحل، ای کرانه
جانم پر از سرودی است، کز چنگ تو تراود
ای شور ای ترنم ای شعر ای ترانه !
کان کان کانگورو🦘🦘🦘
تو عکسا دیدم تو رو
یه دونه کیسه داشتی
بچه تو ،توش میذاشتی
میبردی اونو گردش
نه سرد میشد نه گرمش
کاش مامان منم یه روز میشد کانگورو
هر جا میرفت کاری داشت
منو تو کیسه اش میذاشت.😃😃😃
گفت لبم ناگهان نام گل و گلستان
آمد آن گلعذار کوفت مرا بر دهان
گفت که سلطان منم جان و گلستان منم
حضرت چون من شهی، وانگه یاد فلان
پیش چو من کیقباد، چشم بدم دور باد
حیف نباشد که تو یاد کنی از کهان؟
جغد بود کو به باغ یاد خرابه کند
زاغ بود کو بهار یاد کند از خزان
پشت جهان دیده ای ؟روی جهان را ببین
پشت به خود کن که تا روی نماید جهان
ای قمر زیر میغ. خویش ندیدی دریغ
چند چو سایه دوی در پی این دیگران؟
عشق تو آورد قدح پر زبلای دل من
گفتم می می نخورم گفت برای دل من
داد می معرفتش با تو بگویم صفتش
تلخ و گوارنده و خوش همچون وفای دل من
از طرفی روح امین آمد و ما مست چنین
پیش دویدم که ببین کار و کیای دل من
گفت که ای سر خدا روی به هر کس منما
شکر خدا کرد و ثنا بهر لقای دل من
گفتم خود آن نشود عشق تو پنهان نشود
چستا که آن پرده شود پیش صفای دل من
عشق چو خون خواره شود رستم بیچاره شود
کوه احد پاره شود آه چه جای دل من
