بچگی از اون لجبازها بودم که لج میکرد و پرخاشگری
بزرگترشدم کارای خونه رو نمیکردم
الانم که ماباهم زندگی میکنیم بخاطر شرایط روحیم خیلی بی محلی کردم خیلی ناراحتی کررم
خدایا منو ببخش
کمکم کن
مادر من خیلی سختی کشید هیچکس قدرش نفهمیدحتی من خر
کاشکی ادم بشم از این به بعد فقط خوشحالش کنم
نمیشی
سعی کن از الان درست شی بعدا دیر میشه
برو صحبت کن گریه کن حلالیت بطلب ازش بغلش کن دست و کف پاشو ببوس
مطمئن باش هم زندگیت رو به راه میشه هم مادرت دلش شاد میشه
از این به بعد دختر خوبی باش اخلاق رو میشه اصلاح کرد
قدرشو،بدون اذیتش نکن مادرافرشتن هرچی بشون بگی هیچی نمیگن ولی قلبشون کوچولوئه
یه متنی خوندم جالب بود می گفت:
دنیا مثل مادر نیست که ظهر سرش داد بزنی و شب برای شام صدات کنه......
دنیا ولمون میکنه تا از گشنگی بمیریم!
پس قدر مادرمون رو بدونیم مادر هیچ وقت کسی جاشو نمی گیره و هیچ وقت تکرار نمیشه توئم از این به بعد سعی کن باهاش مهربون تر باشی و باهاش وقت بگذرونی گاهی وقت ها صحبت کردن باهم در مورد روزمره و...هم خوبه❤❤🌱
منم فکر میکردم خیلی بچه بدیم :صدای تلویزیونو میزاشتم رو ۸ بعضی وقتا ، یا وقتی تو خونه تاپ و شورتک میپوشیدم :پدر و برادری هم حتی نداشتم یعنی منظورم اینکه مذکر اصلا نبوده تو خونه، یا وقتایی ک از زخم زبون های مامانم و بی احترامیاش ناراحت میشدم
الان ک به سن بیست سی سالگی رسیدم تازه متوجه شدم ک هیچکدوم اینا نباید اصلا اذیتش میکرده و من با حجم زیادی فشار و ازار روانی بزرگ شدم
