بچه ها من هیچوقت نتونستم معنی زندگیو بفهمم.
خیلی بچه تر ک بودم
سوژه یک*****
عاشق ی پسری شدم؛ این اسمش دانیال بود، موهای بوری داشت. جذبش شده بودم. همکلاسیه کلاس خطم بود. کلاس شیشم بودم ک باهم میرفتیم ابمیوه بستنی میخوردیم. اون کلاس هشتم بود.
خیلییییی پولدار بودن.
باباش کارخونه دار بود، چند تا زمین و ساخت و ساز و واردات صادرات کفش و ...
تا اینکه دیدم اخلاقای بد داره
مغروره
خود خواهه
خود پسنده
بد اخلاقه
توهین میکنه
بی احترامی میکنه
ولش کردم.
حتی پارسال اومد و دوباره گفت باهم باشیم(وکالت میخوند؛ یمدت حرف زدیم ، دیدم هنوز همون ادمه حتی بدتر، و دنبال شهوت بود و شکست عشقی خورده بود ک گفت اگر یروزی اون برگرده من زنم گرفته باشم باز برمیگردم ب اون*)..سیگاری شدع بود.
کشبدم بیرون ازش.
گفتم پول خوشبختی نمیاره کنار این ادم شکاک و بد دل و شهوتی و بد اخلاق
