یه خوانواده دارم هعی خداااا
من چند ساله پشت کنکورم به خدا دارم تلاش میکنم کم نمی زارم از 7 ضبح تا 3 صبح میخونم که بهم بگن تو که تلاش نمیکنی تو که درس نمی خونی دیواانه شدم دست خودم نیست کنترل اعضابم رو ازدست دادم اینقدر که بچه های بقیه رو زدن توسرم جلوی روم میگن کاشکی بمیری دوستم که هیجی واسم ارزوی مرگ دارن میگن یا امسال قبول میشی یا میمونی پشت کنکور یا شوهر ت میدیم به زور گناه من چیه میبینن من چقدر زحمت میکشم باز میگن تودرس نمی خونی چون نتیجه ای که میبینم نسبت به تلاشی که دارم خی کمتره به خدا مامانم هرجا میشینه ازم بد میگه من دختر دوست داشتنی هستم حواسم هست دل نشکنم واسه همین بقیه باهام خوبن اما وقتی مامانم میاد وسط یهو همه ازم متنفر میشن از بس ازم بد میگه چپ میرن راست میرن میگن کاش بچت بمیره کاش به خاک سیاه بشینی دیگه قرص ارام بخش م جواب نمیده
