چندسال پیش یعنی از ترم ۴دانشگام با یه پسری اشناشدم.اولش فقط برا سرگرمی و از ترس تنهایی بود واقعا،چون تنها بودم قبول کردم حرف بزنیم.اصلا تجربه یی نداشتم اصصصلا،پسر خیلی خوب بود،خیلی خیلی خوووب.مودب ،سرسنگین و متین و باشخصیت.نمیدونم چرا اما تو مدت کوتاهی که از اشناییمون گذشت متوجه شدم که خیلی زیاد دوسم داره،واقعا میفهمیدم.نمیدونم چرا اما برام می مرد،
فقط کافی بود ببینه ناراحتم دنیارو بهم میریخت،هرررکاری که میتونست میکرد تا فقط بخندم و فراموش کنم.
خب چرا با عنوان عشق سابق؟
خب
وقتایی که درس میخوندم .امتحانای پایان ترم داشتم،پابه پام بیدار میموند زنگ میزد بهم که چیکار کردی چقد خوندی .کاری میتونم برات بکنم؟وجودش،حضورش دلمو آروم میکرد.بهم ارامش میداد
وقتایی که مشکلی برام پیش میومد تازمانیکه حل میشد کنارم بود.حتا اگه نمیتونست کاری کنه بازم بووود.
یمدت روزه بودم،میگفت چطور تو گشنت باشه و هیچی نخوری اونوقت من برم شامو ناهار بخورم؟پس منم روزه م و روزه میگرفت.
اونروزا وضع مالی م خوب نبود اما انقد مغرور بودم که تا زمانی که دانشگام تموم شد نذاشتم بفهمه که تو چه فشاری م...نمیخاستم بفهمه چون میدونستم دارو ندارشو خرجم میکنه
سالها پابه پام اومد،ادم با عرضه یی بود.برا بدست اوردنم خیلی تلاش میکرد.فقط من مهم بودم فقط فقط من.تو اون همه وقت هرچی من غمگین بودم ناراحت بودم گریه میکردم،یکبار نشد که اون خسته بشه.نشد بگه من دیگه نمیتونم نرگس.همیشه میگفتم اینننن همه صبرو از کجا میاری.چرا انگار ۴۰سالتههه.چراانقد خوبی انقد پخته یی
هیچوقت هیچوووقت غصه هاشو بهم نمیگفت چون میدونست تحمل ندارم .میدونس چقد شکننده م.هزار جور غم داشت ولی به من که میرسید هیچی نمیگفت تا من خوب باشم.کافی بود بفهمه یه چیزیو دلم میخاد به هرقیمتی که بود فراهم میکرد.هیچوقت هیچ جمله یی ازش بدون ابراز احساسات نبود
منم خیلی دوسش داشتم خیلی زیاددد .چون بار اولم بود و اونی بود که تا حالا تو پسرای اطرافم ندیده بودم.هول نبود.درست حسابی بود.از همه مهمترهمدمم بود.دوستم بود. انگار مادرم بود خواهرم بود خانوادم بود.جای همه چیزو همه کسو برام گرفته بود.فک نمیکردم جنس مخالفه.فک میکردم یه تیکه از خودمه
وقتی میدید ناراحتم میگفت فقط بگو چی خوشحالت میکنه کافی بود فقط بگم.اما من هیچوقت هیچ خواسته یی نداشتم ازش،همیشه میگفت تورو خدا ازم بخاه تا برات چیزی بگیرم،بگو چی دوس داری...
وقتی گریه میکردم خیلی سعی میکرد ارومم کنه وقتی م نمیتونست پا به پام گریه میکرد..
پس چرا جداشدین
لایک
از یجایی به بعد من دیگه اون عشقو نسبت بهش نداشتم.نه اینکه دوسش نداشته باشم،داشتم ولی یک هزارم قبلن نبود.چون میدیدم برا کار،برااینده مون هرکاااری میکنه نمیشه.منم گفتم دیگه نمیتونم.
تا مدتها بهم زنگ میزد پیام میداد ومیگفت نرگس توروخدا یه فرصت دیگه بهم بده.منکه اصلا نمیتونستم سنگدل باشم نمیدونم چطور تونستم و میگفتم نه.
خودت بهم زدی بعد پشیمون شدی
