اولین باریه که دارم درمورد گذشته م حرف میزنم،قرارم نیس با گفتنش بجای خاصی برسم.نقطه ی اوجی م نداره.اما دلم خواست یک جایی بلاخره دربارش حرف بزنم
جانم
خب شروع کروی بگی لایک
سال ۹۳من دانشجو بودم.دانشجوی دانشگاه ازاد علوم پزشکی.با وضعیت مالی خیلی بددد خانوادم.میدونستم شرایط پردلخت شهریه م رو ندارن،اما میخاستم یجایی بلاخره این بدبختیا تموم شه.میخاستم ادامه پیدانکنه دیگع.براهمین بدون رضایت خونوادم رفتم ثبت نام کردم
گفتم که از سال ۹۳رفتم دانشگاه.فقط خدای من شاهده چه روزا چه شبایی رو گذروندم.انقد برام سخت بود انقد بهم سخت گذشت،انقدددد غرور داشتم که هیچوقت ننشستم باخانوادم دربارش حرف بزنم
لایک
هرررر ترم بدون استثناء من شهریه نداشتم بدم برای انتخاب واحدم .هرباررر با خواهش و تمنا،منی که آروم بودم و کوه غرور،باید میرفتم تا اجازه بدن بتونم انتخاب واحد کنم.زمانی انتخاب واحد میکردم که دوستام حداقل ۵جلسه از کلاسارو رفته بودن،حتی جایی م نمیموند براخوابگام چون همه جا پر میشد زود.بهترین جاها رو اونایی میگرفتن که خب زودتر شهریه و هزینه خوابگاهو میدادن
واقعا گاهی لازمه بایکی صحبت کرد، اما یه موقع هایی نه آدم مطمئن پیدا میشه و نه افشای احتمالی اونو دوست داریم حتی ممکنه اصلا موضوع مهمی نباشه!!
به هرحال من این دوتا کاررو میکنم جوابه...
رویه برگه بنویسید و بعد از خوندن از بین ببریدش!!
یا تنها شدین صداتون رو ضبط کنید و یکی دوبار گوش بدید و حذفش کنید!!
سبک میشید و تمام!!
هیچکس نمیدونه حتی تایپ کردن این کلمات چقد میتونه برام عذاب اور باشه اما من دلم میخاد برایبارم که شده حرف بزنم.دلم میخاد این گذشته و اون همه سختی رو انقد رو دوشم نکشم و بعد از اونهمه سال اینورو اونور با خودم نکِشمش
هیچ وقت یادم نمیاد تو ۴سال دانشجوییم یه دل سیر غذا خورده باشم،بخداقسم که یکبارم پیش نیومد برام.
یادمع ترم ۷که بودم شهریه خوابگام صد هزار تومن بود و من همونم نداشتم .مجبور شدم برم خونه ی خاله م که تو اون شهر زندگی میکردن اون ترمو موندم.شبا ساعت ۹که میشد لامپاروخاموش میکردن بدون توجه به اینکه من امتحان ترم داشتم،من از ترس فرداش که امتحان تذم داشتم،که ببینم اخرش چی میشه تا خودصب بیدار بودم و هیچکاری از دستم برنمیومد
بگو که موفق شدی و روزهای تلخ تمام شده جان من
همون ترم ۷که بودم برا اینکه بیشتر از این پیش خاله م اینا احساس سربار بودن نکنم صبا ساعت ۷میزدم بیرون،میگفتم کلاس دارم،یادمه تگرگ میبارید،طوفان بود انگار،من که کرایه نداشتم،کل مسیرو از انتهای شهر تا دانشگامو پیاده میرفتم،وقتی میرسیدم دانشگاه ،میرفتم نماز خونه ،مثه موش ابکشیده بودم.کلاس نداشتم فقط چون راحت نبودم میرفتم.تا شب میموندم.شب ساعت ۷راه میفتادم باز پیاده برمیگشتم خونشون
بعضی روزا میگفتم کاراموزی دارم شبا خونشون نمیرفتم با هررر بدبختی بود دوستام سرپرست خوابگاهو میپیچوندن که منو نبینه و برم تو.اخ خدایاااا اون روزا تو کجا بودی اصلا بودیییی؟مگه یه دختر چقد تحمل داره که بتونه اون همه دردو اون له شدن غرورشو ببینه و نمیره؟
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز