«دعاى امام سجاد هنگامى که به ماه نو نگاه مىکرد»
اى آفریده مطیع، اى رونده کوشا و شتابان، اى رفت و آمد کننده در منازل معین شده، اى متصرف در چرخ گردان تدبیر، ایمان آوردم به آن کس که به سبب تو تاریکیها را روشن کرد، و آنچه را که به سختى مىتوان یافت آشکار فرمود، و تو را علامتى از علائم چیرگى و استیلاى خود و نشانى از نشانههاى قدرت خویش قرار داد، و تو را گاهى به نقص و گاهى به کمال، و وقتى به طلوع و زمانى به غروب، و حالتى پر نور و حالتى گرفته مسخر خویش کرد، در تمام این حالات فرمانبردار اویى، و به سوى ارادهاش شتابانى، منزه است او، چه عجیب است تدبیرى که در حق تو به کار برده، و چه دقیق است آنچه درباره تو انجام داده، تو را کلید ماهى نو براى برنامهاى نو ساخته !