میخوام واقعی ب میرمممممم

مشکلت دقیقا چیه که فکر می کنی خدا نمیخوادت؟

این حسو خیلی ها دارن.‌منم دارم. واقعا گناه داریم. هیچکس درکمون نمی کنه.

اینکه زندگی هر لحظه ش اتفاقه، که بدبختی نیست. اصلا زندگی بدون اتفاق، میشه مردگی! اعضای خانوادت هم متناسب با فهمشون رفتار می کنن. باید راه رفتار باهاشون رو یاد بگیری.

سختی زندگی، باعث رشد انسانه. تصور کن بچه ای که همیشه پیش مامان باباش بشینه، هیچ چالشی پیدا نکنه، هیچ مهارتی یاد نگیره و تا آخر عمرش در رختخواب با خوراک آماده ش بمونه.

به نظرم باید خودت رو پیدا کنی. رو مهارت هات و کارهای مفیدی که میتونی انجام بدی و ارتقاش بدی، متمرکز شی. تنها راه ارتباط با خدا، ارتباط از راهیه که خودش میگه. اولین قدم، نماز با کیفیته. با طهارت و بدون کاشت و بدون بسته بودن چاکراه های انرژی بدن. روحت رو باید از قفسی که خودت واسه خودت ساختی، بکشی بیرون. اونوقت خانوادت که سهله، کل دنیا هم بخوان عامدانه یا جاهلانه حالت رو بگیرن، موفق نمیشن. چون به منبع بی نهایت قدرت، علم و آرامش و شکست ناپذیری، وصل میشی.