جدایی

باز خوبه از جدایی می‌ترسه ،ازین ترسش استفاده کن براش شرطو شروط بذار

شوهر منم میگه خودت رو با من مقایسه نکن.... تو در حد من نیستی.... بارها هم گفته ناراضی هستی جمع کن برو...

تو بخاطر بچت پوستت کلفت کن و زندگی کن

میفهمم با این آدم زندگی اجتماعی یعنی هیچی نه کسی بیاد خونت غیر خواهر و برادراش نه بری خانوادگی خونه کسی بدتر از همه تو هیچ مراسمی نخواهی بود کلا فراموش میشی....

ولی بخاطر دخترت باید تحمل کنی برو مشاوره تا بی تفاوت شی نسبت بهش رفت و آمد با خانوادت هم فقط خودت برو و بیا نیاز نیست اون بیاد

پس فکر کنم باید حسابی بترسونیش .اگه در حد گریه هست مجبور میشه به امضای شرطو شروط .

امیدوارم فقط ریسک نداشته باشه .روانش گویا مشکل داره آخه آدم کسیو که اینقدر دوست داره اذیت میکنه؟!!!

یه شرطت هم مشاوره رفتنت باشه .اگه مذهبی هست این برنامه زندگی پس از زندگی که در مورد همسرهایی بود که اذیت می‌کردند خانمشون رو نشونش بده بلکه عبرت بگیره

آره عزیزم من نشستم جوانب رو سنجیدم

قبول کردم که خونه زندگیه خودم هزاران بار بهتر از بابام ایناست

بچه نداشتم قهر که رفتم خانواده م تیر خلاص رو زدن مخصوصا مادرم به بابام می‌گفت چرا آوردیش دوباره که شوهرش راحت باشه،انگارمن دشمنشم منو نمی‌خواستن ولی قبل از اون همیشه جوری وانمود میکردن ماتورو خیلی می‌خوایم جدا شو راحت شی

دیگه بعدش که بچه دار شدم دیدم اینجا بمونم با شوهرم سازش کنم بهتر از اینه سر خانواده م با شوهرم دعوا کنم 

دیگه هیچی به خانواده ها نگفتم هیچی هم از اونا به شوهرم نگفتم فاصله گرفتم 

توام امتحان کن بابام وضعش خوبه خودم تک دخترم ولی من دیگه اونجا جایی ندارم با یه بچه،زندگیمو ساختم الان همه چی عالیه توام قوی شو باشوهرت رفیق شو سر دیگران انقد حرص نخور

باید به خیلی چیز ها فکر کنی

مثلا اینکه یک مادر تنها باشی با هزینه های الان زندگی 

یا اینکه هیچ پدری برای این بچه ای که به دنیا آوردی قابل اعتماد نیست و پدر نیست خصوصا که دختره

یا اینکه اگر بچه رو بعد ۶ سالگی ازت گرفت چی میتونی بدون بچت ؟

البته الان خیلی از خانم ها بچه رو اصلا نمیخوان چون هزینه داره نمیتونن با بچه ازدواج کنند مسئولیت داره تربیت و مدیریت بچه ها الان خیلی سخته... ولی خب باید دید آدم دل کندن هستی یا نه...

بعدم هدفت بعد جدایی چیه؟ یه مادر تنها باشی که همین دخترت رو بزرگ میکنی؟ در فکر ازدواج مجددی؟ فکر تا حالا بهش نکردی؟ 

اگه بچه نبود شرایط خیلی راحت تر بود.... البته همونم باز بستگی به شرایط خودت داشت ممکن بود بازم بعد پشیمون شی

ببین منم خانوادگی کم و بیش همین هستن ولی یه فرقی داریم اونا پشت سرشون خانواده حرف میزنه تا شوهرشون بیاد سکوت میکنن و هیس هیس میکنن شوهر من خودش کمکشون هم میده که ازم بدگویی کنند من هیچوقت حس امنیت کنار شوهرم ندارم حس اعتماد به اینکه رازداری میکنه حداقل همیشه یه استرس تو جونته که مریضی میکنه که حتی اگه یکسال دو سال هم نرمال باشه باز با کوچکترین اختلافی که تو اونجا ممکنه کوتاه نیای به هیچ و پوچ میفروشتت و میره حراج میزنه به تمام زندگیت و رازهات و اختلافاتون.... اینجور آدم ها اگر میشد باید خیلی چیزهای رو اصلا نمی‌دیدند یا متوجه نمی‌شدند چون نه محرم اسرار هستن نه قراره کمکی بهت کنند نه براشون مهمی... در حد یه موجود پست میبیننت که هر لحظه دلشون خواست هر کاری با تو کنند هیچوقت نمیتونم به شوهرم بگم همسر چون همسر نیست آقا بالاسر هست

چقدر اینایی خوشم میاد که جدا میشن اما درباره اختلافاتشان صحبتی نمیکنند و میگن دیگه قابل ادامه نبود و حرمت اون زندگی که با هم داشتن و حرمت بچه هاشون رو حفظ میکنند