وقتی ۱۹ سالم بود یه پسره اومد خواستگاریم که شرایطش خوب بود اولا که درگیر یه عشق بچگونه بودم دوما طرف شخصیتش و ظاهرش بدلم نبود سه ماه تمومبا خانوادم جنگیدم تا نه گفتم اونم با کلی دعوا و فحش و کتک کاری انقدر خورد شدم که نگو مامانم فقط میخوایت منو شوهر بده الانم هر کی از راه میرسه میگه برو خوبه ولی یکمحرف میزنم میبینم بابا طرف نخاله است ولی همش بمنمیگه نه تو مشکل داری اصلا منو دوسم نداره خلاصه هر کس ازدواج میکنه میفهمم ته دلش یجوری ناراحت میشه غصه میخوره من ۲۴ سالمه همه دخترای فامیل کوچیکتر از من ازدواج کردن مامانمم همش سرکوفت میزنه خودمم خسته شدم از اینکه میبینم هم سنو سالامبا زندگیشون مشغولن اما من روزگارمو مادرم سیاه کرده
خوب چرا نوزده سالگی حرف خانوادت رو گوش ندادی وقتی طرفت خوب بوده الآنم به هر کسی شوهر نکن که بدبخت میشی باز سنی نداری
چقدر رو مخن اینجور خوانواده ها
بخاطر حرفای مادرت خودتو بیچاره نکن قوی باش عزیزم زندگی مشترک چیز ساده ای نیست کاملا سنجیده عمل کن بزار بگه گوش نده
اگه قرار باشه همه چی صد باشه که نمیشه حتما یه موردی بوده که خانوادش راضی بودن ومصر که قبول کنه
شخصیت آره اخلاق رفتار خیلی مهمه ظاهر فقط به دل نشستن کافی هست
حالا هر کی یه موردی داره ولی شرایط طرف خیلی کوثر هست دیگه دختر تو ایران انتخاب میشه بعد میتونه انتخاب کنه حالا که قسمت نبوده پنج سالم گذشته حالا یه قسمت خوب نصیبش بشه بخوایم بگیم قبول کرده یا نکرده کارخوب یا بد بوده تاثیری نیست
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
20 ثانیه پیش
20 ثانیه پیش
20 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز