تو یه تاپیک نیم ساعت پیش گفتن من از بچم انتظاری ندارم در اینده کمکم کنه و تو مریضیم ب دادم برسه
خیلیا گفتن بچه ای ک میارم خودش نخاسته بیاد من خاستم و وظیفه ای در قبال من نداره . شاغل شدم کار کردم ک پول جمع کنم برا دوران پیری
ایشالا همه سالم باشن و زمین گیر این دنیا نشن ولیییی
خودتون بشخصه خدایی نکرده خدایی نکرده دلتون میاد مامانتونو ببینین گوشه خونه افتاده؟من نمیگم برین تروخشکش کنین کمر خودتونو ببرین. ولی خدایی چند روز یه بار سر نمیزنین؟ وسیله خرید نمیکنین براش؟یا براش پرستار نمیگیرین؟ دنیا به یه منوار نیس که بگی اره شاغلم ک در اینده منت کسیو نکشم یهو میبینی جوری میشی ک نیاز ب یه نفر داری و اونم چه کسی عزیز تر از فرزند
شاید طرز فکر غلطی باشه ولی این طرز فکر منه اگ بچه ای قرار شد بیارم اول از همه شوهر خوبی انتخاب میکنم ک بچم یه روز نگه این چ بابایی بود . بعدش مادری میشم ک نگه فلانی مامانش اونجور بود اینجور بود تو بد بودی و از لحاط عاطفی و تربیت و مالی هم چیزی کم نمیذارم. پس این انتظارو هم خواهم داشت ک بچم بهم سر بزنه و کمکم کنه
