این یه حسیه که احساس میکنم درحالت عادی نباید تجربش کرد و برخلاف قوانین هستن
وقتی یک نفر باهام صحبت میکنه و بهم توجه میکنه، انقدر ذوق میکنم که همون لحظه بغض میکنم. میگم خدایا این چقدر مهربونه که نشسته با من حرف میزنه و درمورد من صحبت میکنه. انگار خودمو دست کم میگیرم
وقتی یک دوست جدید پیدا میکنم با خودم میگم چقد ادم خوش قلبیه که با من حرف میزنه و منو به عنوان دوست خودش انتخاب کرده و …
و دقیقا همین موضوع باعث میشه گدایی محبت کنم ازشون و هر کاری براشون انجام بدم که فقط دوستم داشته باشن..
انقد ذوق کردم از اینکه یه همچین ادمی با من دوست شده با اینکه من ایرانم و اون خارج. هی میگفتم چقد من خوش شانسم که همچین چیزی نصیبم شده.
و فکر میکنم همین ذوقم کار دستم داد.
از یه جا به بعد دیگه پیام های من رو جواب نداد.
من خیلی ذوق میکنم و بعدش همین ادما میزنن تو ذوقم
فکر میکنم دقیقا مشکل همینه
ذوق های بیخود من
دوستی های نصفه نیمه. ادمای نصفه نیمه
مشکل از تفکرات منه
ذهن من اون لحظه ای که با بقیه درحال گفتگو هست اروم نیست. مدام میگم طرف چقد خوبه ک منو ادم حساب میکنه
