چن روز پیش یه توییت خوندم با این متن ک
داغ از دست دادن یه عزیز مثل اکلیله!
یه مشت اکلیل رو هوا پخش میشه، تلاش میکنی همشو جمع کنی اما هیچوقت تمیز نمیشه، همیشه یه گوشه ای روی لباسی زیرفرشی تو قفسه ای، وقتی مشغول معمولی ترین کارای روزمره ای، یهو یدونه اکلیل میبینی ..
ولی بنظرم فقط داغ عزیز اینجوری نیست هر سوگی هر غمی رو ما تو زندگیمون تجربه میکنیم هم همینه
مث همین الان من ک فارغ از غم جهان تو سایت بی هدف میچرخیدم از بیین لایک های تاپیک شخصی ک یه کاربر دیگه رو لایک کرده بود کاربری رو دیدم ک تو روزای تاریکی از زندگیم وقتی میومدم سایت تاپیک هاشو میخوندم و یهو غم عالم تو دلم نشست و برگشتم ب اون روزایی ک تو لجن دست و پا میزدم و زنده بودنم تنها موهبت اون روزام بود
ولی من میتونم همه اکلیل ها رو جمع کنم ؟ نه قطعا
میتونم کمتر با این اکلیل ها برخورد داشته باشم ک حالم بد نشه ؟ نه قطعا اگه نمیخوام دنیام محدود بشه
پس چیکار کنم ؟ بپذیرم ک رنج جزئی از زندگیه و قرار نیست من یه ادم همیشه شادی باشم ؟ بله میتونم
( تاپیک صرفا جهت اینکه جایی احساساتم رو گفته باشم )
