این روزا خیلی دکترا نه سواد دارن ، نه شرف!
حتی اون بزرگوارانی که در حد کشوری مشهورن...
مصداقش بزرگواری که برای عمل کردن مادربزرگ ۷۰ ساله دیالیزی من علاوه بر پول بیمارستان ، سکه هم میخواست...
اونم درحالی که میدونست پدربزرگ من بازنشستهست و دستش تنگه ، تو خونه مریضی داره که قیمت داروهاش میلیونیه...
یا دوست عزیز روانپزشکی که مطبش تا دو ماه آینده نوبت نداره و کیپ تا کیپ پر مریضه ، شاید خیلیا رو درمان کرده ولی نه مشکل منو درست تشخیص داد و نه درست درمان کرد ، یه دستگاه آر تی ام است تو مطبش گذاشته و واسه همه تجویز میکنه ، درحالی که تاثیر این دستگاه رو خیلی از بیماریها اثبات نشده!
نزدیک ۷۰۰ تومان واسه هر جلسه پول میگیره ، به عبارتی من تو ۵ ماه حدود ۳۰ میلیون هزینه کردم ، تو سن ۱۷ سالگی مشت مشت قرص اعصاب خوردم و عوارضش بدنمو نابود کرد ولی نهایتا جلسه آخر مشخص شد بیماریم چیز دیگهایه🤡
(از اینکه ۵ ماه هم تحت درمان یه روانپزشک معروف دیگه بودم هم بگذریم)
ایشونم از رو نرفت و دوباره آر تی ام است نوشت ، من نرفتم و مراجعه کردم متخصص تغذیه
با یه قرص جوشان منیزیم و چندتا مکمل و راهکاری که یه روانشناس بنده خدا همون جلسه اول بهم گفته بود مشکل حل شد... (پروفسور بودن ایشون ، یه جلسه مشاوره دادن و حتی گفتن جلسه بعد رایگان ویزیتت میکنم و با اجازه خودت نتایج درمانت رو به صورت ناشناس در اختیار دانشجویان قرار میدم)
۱۰ ماه ، کلی قرص اعصاب ، کلی هزینه ، لطمه به درس و مدرسه و سرویس شدن دهن خودم و اطرافیانم...
خیلیه!
نه؟
