زندگی خیلی آشوبی داشتم که الانم بعد از ۴ سال هنوز فکرش آزارم میده.همش میگم خدایا من چی کم داشتم که باید این روزها رو تجربه میکردم.چی کم داشتم که باید دست چنین خونواده ای میافتادم .حالا بگذریم که چی به سرم آوردن اما در حسرت اینم که یه بار شوهرم بهم بگه معذرت میخوام تو بخاطر من خیلی زجر کشیدی یا هر وقت دلم گرفت بیاد بگه حق داری دلت بگیره همیشه نصیحت میکنه تحقیرم میکنه. انکار من حق ندارم دلم بگیره باید همیشه کبکم خروس بخونه.هیچ وقت نگفته خانومم تو برای من خیلی با ارزشی.همیشه تا اومدم باهاش درد دل کنم آخرش به دعوا کشیده الانم میخوایم جدا شیم.حس میکنم هیچ وقت نمیتونه حامیم باشه پشتم خالیه
واقعا تصمیمتو گرفتی
قبل جدایی مشاور برو
مشاوره رفتین؟😯
بچه ندارین که؟؟
چند ساله ازدواج کردین
چند سال ازدواج کردی؟؟ مطمئنی راه دیگه ای نمونده؟؟؟بچه نداری؟؟؟؟
پیش مشاور رفتی؟؟؟
تصمیم عجولانه نگیر حتما پیش یک مشاور خوب برو
بعضی وقتادیگه چاره ای نیست نمیشه تحمل کرد
مشکل زنای مملکت ما اینه که هیچکدوم آدمای محکم و مستقلی نیستن واسه همینه که بیشترین آسیبو تو جدایی و طلاق همیشه زنامون میبینن
منم خیلی سختی کشیدم که نمیشه گفت حتی خیانت دیدم معتاد بود ترکش دادم و... ولی چون دوستش دارم هنوز داریم عاشقانه باهم زندگی میکنیم شکرخدا
اگه واقعا میدونی باهاش هیچ آینده ای نداری جدا شی بهتر از اینه که پای یه بچه هم بیاد وسط
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
