خیلی تنهام
مامان و خواهرم با ناپدریم زندگی میکنن من تک و تنها با بابام زندگی میکنم بابامم هیچوقت خونه نیست
صبحا تا ۱ مدرسم میام تا ۴ و نیم میخوابم تا ۱۱ شب سرکارم دوباره میخوابم تا صبح که برم مدرسه
زندگیم کسل کننده شده خونه به مدرسه،مدرسه به خونه،خونه به سرکار،سرکار به خونه و....
هیچ رفیقی ندارم هیچکسی رو مثل خودم پیدا نمیکنم دوست و اشنا دورم زیاده تو مدرسه هم همه دوستمن ولی خب کسیو ندارم موقع ناراحتی باهاش درددل کنم تایمی هم ندارم که با بچه های مدرسه برم بیرون
حتی حقوقمم برا خودم خرج نمیشه که حداقل برم خرید یه ذره دلم خوشحال بشه همش میره سر وام و قسط
