روم نمیشه به شوهرم بگم پول بده

منم پیشم زشته

کم کم تلاش کن بگی روت باز بشه بعدها میری خونه خودتون راحت باشی❤️

منم روم نمیشه

ازدواج کردم 

انگار حس تحقیر بهم دست میده😐😐

وا چرا 

یه زنو شوهر قبل از زنو شوهر بودن باید رفیق باشن باهم این حرفا نداره

من شاغلم اصلا روم نمیشه به شوهرم بگم پول بده همین دیشب میخواستم بگم پول بده تو فروشگاه هستم همین ک امدم بگم حس مرگ بم دست داد فقط یه خنده مسخره زدم و خدافظی کردم تلفنو قط کردم بعدش زنگ زد گف چرا خندید ذهنم مشغول شد بش گفتم جریانو قربون صدقم رفت و برام پول زد

عزیزم من متاهل نیستم و طبعا شاید چندان صالح به نظر دادن راجع به این موضوع نیستم و بالطبع دوستان متاهلمون بهتر میتونن راهنمایی کنن اما تجربه مادر خدابیامرزم رو خدمتتون عرض میکنم. مادر من هم مثل شما هم کم رو بود و خجالتی و در عین حال بسیار مغرور گویا کسر شان میدونست که از بابام متوقع باشه و ظاهراً بر اساس تعاریف خودش از دوران عقد (البته مادرم چند ماه بیشتر تو عقد نبوده و سریع عروسی گرفتن) هم هرگز توقع و درخواستی نداشته.هر وقت هم میگفتم که مامان جان شما باید رک و پوست کنده چیزهایی که لازم داری رو از بابا درخواست کنی میگفت نه بابات خودش باید بفهمه من تو شخصیت خودم نمیبینم بخواهم به همسرم رو بندازم که فلان چیز رو میخوام و نتیجه این شد که پدرم هرگز نفهمید و درک نکرد که زنش نیاز هایی داره(خرجی خونه رو ابداً کم نمیذاشت و چون شغلش طوری بود که اکثر شهرهای دیگه بود همیشه به مادرم پول میداد که مایحتاج خونه و نیازهای من رو تامین کنه ولی پول لباس و آرایشگاه و طلا و خلاصه خرج های شخصی که یه خانم داره رو هرگز متقبل نمیشد) و این دور باطل و رویه غلط تا روزی که مادرم زنده بود ادامه داشت.نتیجتاً مطابق با تجربه ای که از مناسبات مالی فی ما بین والدینم کسب کردم بهتون توصیه میکنم کمرویی و خجالت و احیاناً غرور رو کنار بگذارید و صاف و سرراست هر آنچه نیاز دارید (از پول گرفته تا خرید ملزومات شخصی و حتی هدیه های مناسبتی و غیره و ذلک) رو از همسرتون درخواست کنید تا هنوز اول مسیر هستید آموخته بشه که وظیفه داره در قبال تامین نیازهای همسرش که شما باشید.

خوشبخت و کامروا باشید