اطرافیانم از خیلی نزدیکانم کسایی هستن که چشمشون شوره شاید بعضیا اعتقاد ندارن ولی من بارها شده یه موردی دیدن یا تعریف کردن همون لحظه بر اساس چشم زخم نابود شده ، منم همش ترس تو وجودمه همش یه کاری یا پیشرفتی میخوام کنم ترس وجودمو گرفته که نابود نشم میدونم باید توکل به خدا کنم ولی نمیدونم چرا خیلی ترس دارم
شاید بخوایید بگید تعریف نکن زندگیتو ولی من نمیگم خودشون میبینن مثلا یکم بخندم میگن خوشبختی حتما میخندی بدبخت بودی نمیخندیدی والا منم همش یادم میره خودمو ناراحت نشون بدم آدم نمیتونه همیشه ادا دربیاره
کسی هست مثل من باشه ؟
