احساس خیلی بدی دارم
وقتی به هم سنام نگاه می کنم میبینم چقدر خوشبختن چقدر شوهرشون دوسشون داره ، چه خونه های با آرامشی دارن دارن چه ماشینابی دارن ، چه خونواده ای تشکیل دادن
همه دوسشون دارن و براشون احترام قائلن در حالی که حتی متولد هشتادن
اونوقت من چی داره میشه بیست و پنج سالم تا الان یه دونه خواستگارم نداشتم .
پیش یه پدر و مادر پیر و غررو زندگی می کنم که همش به خاطر پول
تازه این هیچی نیست
اینحاش سمی میشه که من محکومم تا آخر عمر پیششون زندگی کنم.
اگر تاپیکمو می بینید برام دعا کنید خدا برام معجزه کنه
دارم میمیرم
مرگ خیلی بهتر از حالیه الان دارم
