وقتی زایمان کردم، سه روز روز بیمارستان موندم. پسرم nicu بود. و من بجای استراحت، تو اتاق مادران رو صندلی بودم و خیلی استرس هم کشیدم تا مرخص شد و اومدیم خونه.
روز اول مامانم پیشم موند.تا من مرخص شدم و رفتم تو اتاق مادران کنار بچم باشم.
مادر شوهرم وقتی فهمید قراره مامانم بمونه پیشم.به شوهرم گفته بود چرا مامانش پیشش میمونه. نوه منم هست من برم بمونم. که شوهرم گفته بود با مامانش راحته.
(دقت کنید حتی به منم نگفته بود آنقدر باهم راحت نیستیم)
تو این چند روز مادر شوهرم یکبارم زنگ نزد بهم حالمو بپرسه.از شوهرم میپرسید. همه زنگ زدن بهم جز اون.
خلاصه روز مرخصی پاهام جوری ورم کرده بود که تو دمپایی بزرگ هم جا نمیشد. خونریزیمم خیلی شدید بود و دو ماه خونریزی داشتم و قطع نمیشد. بعلاوه سردرد و گردن درد که داشتم. شوهرم اومد دنبالم. از اونورم بابام مامانمو آورد که کمکم کنه. مامانم اومد تو ماشین ما تا بچه رو نگه داره.بابام رفت خونشون.قرار بود برم خونه مامانم ده روز بمونم.
از بیمارستان رفتم خونه مادرشوهر و قربونی کشتن.
قبلش با شوهرم هماهنگ کردم که اونجا خیلی کم بمونیم چون حالم خوب نبود.
دم ظهر رسیدیم و قربونی رو کشتن و جیگر و این چیزاشو مادر شوهرم بار گذاشت برای افطار.
بچه ها بیاید توروخدا راهنمایی کنید. این خاطرات هر چند وقت یکبار میاد تو ذهنم و خیلی گریه میکنم. چیکار کنم
من نتونستم طاقت بیارم و دو ساعت که گذشت به شوهرم گفتم بریم.
به زور از دستشون خلاص شدیم و اومدیم خونه مامانم.
همون شب بعد از شام خواهرا و برادرام اومدن خونه مامانم دیدم بچه و زیاد نموندن و رفتن.
و فرداش بازی های مادر شوهرم شروع شد
از شوهرم میپرسید کی اومده دیدن بچه.
و بعدش گفته بود نوه مارو همه میبینن جز خودمون!!!!!
وقتی عمومینا اومدن دیدن بچه. شوهرم تحت تاثیر حرف های مامانش ناراحت بود.
هرکس میخواست بیاد اخم و تخم میکرد.
میگفت اونا هم دلشون تنگ شده
گفتم خب اونا هم بیان مگه مامانمینا میخورنشون.
میگفت روشون نمیشه!!!!!
یه روز اومد کلی گریه کرد پیشم. که پاشو بریم خونه خودمون. من اینجا راحت نیستم. اونا هم بخوان بیان دیدن بچه میان خونه خودمون.
میگفت خیلی تحت فشارم هی زنگ میزنن پیام میدن چرا اینجا نمیاید و....
خلاصه آنقدر اعصابمو بهم ریختن که گفتم باشه بخاطر تو فقط
بریم خونه اونا هم بمونم
روز هفتم رفتم خونه اونا و سه روز هم اونجا موندم.
بچه ها من خیلی حساس شده بودم و با گریه از خونه مامانم رفتم
دیگه نگم که با وجود برادر شوهر مجرد تو خونه چقدر معذب بود.( با اینکه یه اتاق برای ما بود)
تعویض نوار بهداشتیم، خونریزی شدیدی که یکبار به روفرشی خونشون خورد و چقدر گریه کردم. شبایی که همه دور سفره بودن و من چون نمیتونستم جلوی اونا شیر بدم همش تو اتاق بودم و چقدر دلم گرفته بود.
از اون روز از خانواده شوهرم متنفر شدم
جدیدا شوهرم میگه یه بچه دیگه بیاریم. ولی من میترسم دوباره اون کارا تکرار بشن.
بنظرم هر دوتون برید پیش مشاور خانواده که با هر دوتون صحبت کنه راهنماییتون کنه و اروم شید
بنظر من مادرشوهرتون شما رو درک نکرده حالا نمی دونم از شرایط بدتون اطلاع نداشته یا چی
به هر حال تو این موقع ها باید همه اطلاع کرد و حتی وقایع یخورده بزرگ تر نشون داد که دست از سر کچل ادم بردارن البته این نظر خودم
من هیچوقت هیچی نگفتم بهشون. ولی تو دلم کینه شده. احساس میکنم باید بگم تا راحت بشم.
آخه زن تو خودت زنی باید منو درک میکردی
تو بهترین روزای عمرم خاطرات بد برام گذاشتن
میگم مشاور بهتر
بعد زیاد تو گذشته نمونید الان که زمان حال برا خودتون بچه تون و همسرتون ارامش بسازید
بخصوص خودتون
دیگه گذشت فقط میتونید درس بگیرید ازش
الان فقط از الانی که هستید لذت ببرید مثلا کاری که دوست دارید انجام بدید که از فکر گذشته بیاید بیرون
