پویا

متشکرم از دقت نظرت و توجهت به اینکه به من اطلاع بدی... بله کااااملا طبیعیه. دکتر من جراح عمومیه... گفت من خودم دارم! فقط کافئین و فلفل و این چیزها بهتره کمتر بخوریم... تازه گفت نه اینکه نخوریم. گفت ببین این شکلات ها ضرر داره ولی من دارم تو کشوم گاهی می خورم. واقعا چیز مهمی نیست...

محل کارم وحشتناکه. بلوط جان چه کنم؟ واقعا یکی از دلایل حال بدم همین محل کارمه. جزما و قطعا بهت می گم اگر محیط کارم نرمال و نه حتی ایده آل ، بود... من الان خیلی خیلی بهتر بودم.

آخ کخ چه خوب گفتی... واقعا آدم رو زخمی می کنند. هر لحظه یک دشنه ای تو پهلوی آدم میشینه! از جایی که گمان نمی بری!

و البته گمان می بری!

حالشون خرابه... واقعا بیمارند ... از نظر روحی... واقعا من میبینم با همسر و خواهر و همسایه شون هم همینند. البته درجات داره.

همکار من یک بار طوری با همسرش حرف زد که منی که جدا شدم تا حالا اونجوری به خصوص جلوی دیگران باهاش حرف نزدم. میخواستند وامی بگیرند. شوهرش به تحریک خانواده اش می خواست زنش چک بده. همکار من هم می گفت خونه که به نام خودته من چک نمی دم. خوت چک بده. جلوی ما وقتی با شوهرش صحبت رو تموم کرد برگشت گفت : " خل گیر آوردن!" بعد داره خوش وخرم با همون شوهر زندگی می کنه. اینها مثل عقرب هستند... هم نیش می زنند هم زندگی می کنند.

با همکارشون همسفره و هم نمک هستند با کوچکترین تاکید می کنم کوچکترین ناملایمتی، چنان قهر و زهر می کنند و علبه همدیگه صف آرایی می کنند و دشمن هم میشن که من بهت می کنم! بعد دو ماه بعد با هم خوب میشن!!!

اونوقت من اگر کسی دوستم باشه باید چیییییییییییییییی بشه که ازش ناراحت بشم. نه اینکه ناراحت نشم ها... نه میگم دوستی ارزش چشم پوشی ها رو داره... و اگر کارد به استخوانم هم برسه حرمت دوستیمون رو نگه میدارم. یک دوستم که خانواده هامون هم ما رو می شناختند، کدورتی بینمون پیش اومد و قضیه چندین ماه طول کشید. در طی این چند ماه من هر وقت مادرم احوال دوستم رو می پرسید می گفتم خوبه و چجوری وانمود می کردم که انگار اتفاقی نیوفتاده. از اون ور دوستم نگران من شده بود موبایل مادرم رو گرفته بود احوال منو بپرسه جوری وانمود کرده بود موبایلش در دسترس نبوده نگرانش شدم حالش خوبه؟ بعد هم زنگ زد برای عروسیش دعوتم کرد با اینکه شهر دیگه ای بود با کمال میل رفتم و مساله تموم شد. این روانی ها نمیدونم کی هستند ... البته شرمنده ام... اغلب جامعه همین هستند متاسفانه!

دقیقا این رنج درونی... و هر بار از نو شکستن... و هز بار از نو انتظار نداشتن! 

واقعا زخمی و خسته ام... واقعا باید روی خودم کار کنم.

راستش رو بخوای اغلب اینهایی که من در میون همکارام میبینم از همین قبیل زن و شوهر هستند!

انگار ما غیر طبیعی هستیم و اونها طبیعی!

من خودم برام قابل هضم نیست... مثلا حضرات دلم رو شکسته اند... و راه بازگشت نذاشته اند من دیگه نمیرم باز باهاشون همسفره بشم ، باز چیزی ببینم قهر کنم... دیگه با فاصله هستم باهاشون...

اینها ماهی ده بار دوست و دشمن میشن... واقعا دارم میگما...

سطح زندگیشون همینه... اونها هم ما رو درک نمیکنند! و البته من دیدم دوستی هاشون هم عمیق نیست... همه بر اساس منافع است...رابطه هاشون "اصیل" نیست طبق تعریف فلسفی...به قول فهیمی اینها مثل گله ی گرگ ها می خوابند... با یک چشم باز! گرگها هیچ وقت دو تا چشمشون رو موقع خواب نمی بندند... چون از گرگ بغلی و پشت سری و باقی گر گ های گله می ترسند!

ببین من هم دنبال یک رابطه اصیل با همسرم بودم. وگرنه در قیاس با اغلب اینها، زندگی من و شوهرم خیلی مودبانه تر و شرافتمندانه تر از اینها بود. لااقل از جانب من...اا همسر من از همین جماعت بود...

رفتارش خیلی شبیه اینها بود... اصلا وقتی من رفتارهای همکارام رو ددم پرده از چشمم انگار کنار رفت... تازه تونستم برخی از رفتارهای شوهرم رو تحلیل کنم که چطور میشه کسی اینطور رفتار کنه... همه به ذات طرف بر می گرده...

واقعا شوهر من با یکی از همین جماعت خوب جور در میومد... سطحش همین بود...هر چند برخی از این همکاران من عقرب هایی هستند که شوهر من رو هم ناک اوت می کنند!

درست میگی اما من سلامت جسمیم که از دست رفته... موضوع زندگی مشترکم هم موجب دلنازکی ام شده... خانواده ام هم که...( دیگه خودت کما بیش میدونی) دیگه آدمیزاد فولاد که نیست! یک جا باید دلخوشی داشته باشم که بتونم خودم رو بازسازی کنم؟ دارم خرد میشم بلوط جانم...

میشه بگی پاکیزه سازی رو چطور انجام میدی؟

بله... آدمیزاد موجود عجیبیه... قدرت عجیبی هم داره...ولی همین پیدا کردن خود خیلی مهمه...