دوستم یه بچه همسن بچه م داره
بچه م خیلی روی وسایلش حساسه، منم دوست ندارم خسیس باشه. خیلی سعی میکنم بهش یاد بدم مهربون باشه و وسایلش رو شریک بشه وقتی دوستش میاد. ناراحت میشم اگر دل دوستش رو بشکنه. خیلی باهاش صحبت میکنم.
دوستامون هم کمی از نظر اقتصادی پایین تر هستن (نه اینکه حالا ما چیز خاصی باشیم، ولی اون بنده خدا همسرش معتاد بوده و جدا شده، خیلی دستش تنگه)
بعد بچه ش خیلی دلش میخواد سر همه چی بره و با همه چی بازی کنه. خداییش این موضوع دخترمو کلافه میکنه. منم کلافه میشم. تک تک وسایلش رو می ریزه بیرون.
دختر خودم بیرون بریم اصلا اینجوری نیست. آروم میشینه وسایلی که بهش بدن رو فقط بازی میکنه. سر چیزی بی اجازه نمیره. من حق میدم بهش دلش نخواد کل کمد و وسایلش ریخته بشه بیرون. حتی منم کلافه میشم.
ولی از طرفی به اون دختر کوچولو هم حق میدم. وسایل بیشتری می بینه خونه ما نسبت به خونه خودشون و دلش میخواد امتحانشون کنه.
منم دوست ندارم خیلی وسایل دخترم به چشمش بیاد که دلش بخواد. ولی خب خودش همه جارو زیرورو میکنه. سر کفشای دخترم، کمد لباساش، گل سراش، همه چی. من واقعا دوست ندارم اگر دخترم کفش و لباس بیشتری داره اون ببینه و دلش بخواد. ولی خب وقتی میره سر جاکفشی و کمد لباساش چی کار کنم؟:(
خونه مم کوچیکه. یکی دوبار مقداری اسباب بازی تو هال گذاشتم و گفتم با اینا بازی کنید و تو اتاق نرید ولی خب نمیشه سخته واقعا. همه ش اون بچه میگه میخواد بره اتاق دخترم.
نمیدونم چی کار کنم. نه دوست دارم دختر من اینقدر اذیت بشه نه اون دختر کوچولو.
دوستمم این مدلیه که فکر میکنه اگر برای دخترش نمیتونه همه چی تهیه کنه پس اینجا همه چی رو امتحان کنه، سیر بشه. امروز کل جاکفشی رو ریختن بیرون که یک به یک کفشای دخترمو دخترش بپوشه امتحان کنه. تک تک لاک هارو زده برای دخترش. یعنی فاز خودشم اینطوریه.
یه کمی ارتباطمون خسته م کرده:(
