بیاید کلا جریانو تعریف کنم شما بگید حق با کیه
میدونم طولانی میشه ولی لطفا باشید و لطف کنین بخونین و نظر بدین
آخه مگه مرد هم اینقدر زیر و رو میکشه اینقدر انتظار و توقع داره آخه؟!
بخدا اون اولا که این حرفاش رو میشنیدم انگار دنیا رو سرم خراب میکردن حالم اینقدر بد میشد اینقدر احساس میکردم چقدر فاجعه است که یک مررررد این حرفو بزنه...الان دیگه حتی خودمم منگ شدم
پولش دست باباشه نمیده بره کار راه بندازه تمام تایمی که اومد خواستگاری قرار بود با باباش کار کنه و کار و درآمد معقولی داشته باشه و زندگیش با سامون باشه.با باباش مشکل خورده بود قبلا هم و بارها میخواسته خودش کار راه بندازه با پولی که دست پدرش تو کار پدرش بوده ولی مثلا سنگاشونو وا کنده بودن و دیگه اوکی شده بود که میاد خواستگاری من باهم کار کنن و همه چیز شسته رفته خلاصه.اما یک دوماه بعدش دوباره اینها به مشکل خوردن و باباش پولشو نمیده و شوهرمم انگار کمی خودش به این وضع ولنگاری حتی عادت کرده تمام تایمی که عقد بودیم و عروسی کردیم و... باباش پولشو نداد که کار راه بندازه الانم همینجور...پدرش اصلا اونقدری که باید اهمیت نداد به این موضوع نباید میزاست که حتی یک روز هم پسرش ازدواج کرده باشه و بیکار باشه و ببینه اااا میشه زن داشت و بیکار بود و عادت کنه.ولی اصلا انگار نه انگار که زندگی ما فلجه.بازم من کلیییییی مدارا کردم.هزار جور بدبختی و سختی و فشار رو به جون خریدم و مدارا کردم با خانوادش پدرش خودش... همه کادو هام عیدیهام زوری پای این زندگی رفت طلا فروختم و...جای اینکه احساس اینو داشته باشم که یک شوهر تامین کننده به عنوان یک مرد دارم تازه عیدیهامم باید بابت خرج خودم که هیچ خرج زندگیم میدادم طلاهامم باید میدادم برای خرج زندگی(نه حتی واسه ماسین و خونه یا مثلا یک مشکل مالی غیر منتظره مثل چکی چیزی برای کار و...)
