کم آوردم از حرفای خانوادم

سلام دوستان 30 سالمه مجردم  فوق لیسانس کامپیوتر دارم خسته شدم دیگه تا چندوقت پیش بخاطر بینی خیلی زشتی که داشتم جرات نمیکردم برم دنبال کار از ترس مسخره شدن از وقتی بینیم عمل کردم دنبال کار میگردم ولی هیجا قبولم نمیکنن میشینم فیلمای آموزشی میبینم ولی تاثیری نداره کار پیدا نمیکنم خواهرکویک ترم سرکار میره اولین جایی که واسه کار رفت بدون سابقه کار قبولش کردن و واقعا واسش خوشحالم و کل خانواده همش به من تیکه میندازن که بیکاری بی هدفی. هیچ دوستی تو زندگیم ندارم هیچکسو ندارم حتی یه کافه باهاش برم از حرف آدما از طعنه هاشون خسته شدم فقط یه کلاس ورزش میرم که اونجا هم همه سناشون از من بالاتره متاهل هستن اصلا با من حرفی ندارن همش فکر شوهر و بچه هاشونن نتونستم دوستی پیدا کنم. تو خونمون همش درمورد کار حرف میزنن خواهرم همش از کارش میگه از پولاش میگه همه از اینکه آدم بیکار باشه چقد زشت و بده میگن. خودمو تنبیه کردم دیگه واسه خودم هیچی نمیخرم میرم مغازه دلم خیلی چیزا میخاد بابامم پول داره وضعش خداروشکر خوبه ولی نمیخرم چون تو این سن خودم باید پول داشتم. از حرفای خانوادم واقعا حالم بده همش به من تیکه میندازن چرا دوست نداری چرا کار نداری.فلانی معلوم نیس چه مشکلی داره که دوست اصلا نداره یا میگن چیه همش افتادی یه گوشه خونه. آخه مگه تقصیر منه دوران دانشجوییم دوست زیاد داشتم ولی همشون رفتن پی زندگیشون. چیکار کنم که دوست ندارم چیکار کنم که کار پیدا نمیکنم چیکار کنم که بدشانسم؟