اصولا تصمیم های من طوریه که یا درس میگیرم یا خب خدا منو میکشه بیرون و همین دیگه
از یه جریانی که کلی مایه گذاشتم، بیرون اومدن ازش میشه نهایت لطف
خودم جور تموم تصمیم اشتباهمو میکشم
حق مقایسم ندارم چرا برا اون شد، برا من نشد، من خار داشتم؟ نه من دارم تربیت میشم واسه قهرمانی. نمیدونم تو زندگی بقیه درحال تربیت شدن واسه چی هستن. من خودمو سپردم به خدا برا قهرمانی.
امااا
خیلی در به در اینم که یه تصمیم درست بگیرم که خدا بگه آفرین نوش جونت ، بهش برکتم میدم زیادشم میکنم. فکر کنم هنوز یه قسمت از عقلو شعورم کامل نشده یا زندگیو شوخی گرفتم.
دلم لک زده واسه یه تصمیم درست، به موقع، مناسب، خوشحال کننده، رو به رشد، با تموم ریزکاریای دینی و عرفی و اخلاقی و ...
متاسفم واسه خودم و شخصیتم انقدر که من
خودم
آبروی خودمو بردمو ضربه زدم، هیچ دشمنی اینکارو باهام نکرد
لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین
