مادرم گفت خواستگارت هم نژاد ما نیست. باهاش خوشبخت نمیشی. پس ردش میکنم.
منم چون ذهنم درگیر بقیه ی مشکلات و تلخی های زندگیمه گفتم باشه. هرطور صلاحه... (البته قبلش یه کم باهاش بحث کردم و ناراحت شد)
ما نژاد پرست نیستیم. منظورش این بود که فرهنگمون متفاوته
احساس تنهایی میکنم
از ادامه ی زندگی میترسم
تنها زندگی کردن و مستقل بودن خیلی سخته
دنیا تاریک تر از چیزیه که مادرا فکر میکنن
مگه چیع
نژاد یا قومیت؟
کاش بهش فرصت میدادی
یعنی افغانی بود؟
حالا ارزش شناختن رو داشت
ولی در کل من خودم به شخصه موافق ازدواج با غیر هم نژاد نیستم
میگفتم حتما فارس باشه و اگه تهران نیس حداقل ساکن شهر بزرگ باشه
الان هم دور و برم چیزاییو دیدم که فهمیدم واقعا عقل کردم که با پسرای غیر فارس نپریدم
حالا همه آنهایی که همنژاد هستن زندگیشون گل و بلبل؟؟؟
من یکی که با اینکه توی یک شهریم و به ظاهر هم کاملا شبیه هم هستیم
بلایی نبوده که خانواده همسر سرم نیاوردن
ظلمی نبوده که ندیده باشم....
گاهی فکر میکنم با این تفاوت فرهنگی انگار به کشور دیگه ازدواج کردم
به نظر من درست میگن مادرتون.
فرهنگ متفاوت سخته.
خدا مردمو از نژاد ها و قومیت های مختلف آفرید که هم رو بشناسن، نه برای حس برتری طلبی
حالا ازدواج سلیقه ایه. همونطور که یکی چشم روشن دوس داره یکی چشم تیره یکی قد بلند یکی قد متوسط
حالا یکیم قومیت یا نژاد خاصی رو برای ازدواج ترجیح میده. اما به این معنی نباید باشه که بقیه نژادها رو تحقیر کنیم
