خستم خیلی

کاش فقط نسل قبلی ما بودن

هنوزم این طرز تفکر مورد قبوله و انجام میشه و نمونشو تو همین تاپیک زیاد دیدم

کاش به دخترامون یاد بدیم از ارزوهاشون برای خودخواهی دیگران دست نکشن

به پسرامونم یاد بدیم از قدرتی که شرع و قانون در اختیارشون گذاشته سواستفاده نکنن

مامان من یه چیز خیلی خوبی داره که همیشه کنار زندگیش یه کاریم که برا خودش و دل خودش هست رو دنبال میکنه

با هر سختی هم که شده مثلا کیلیم بافی.بافتنی با دستگاه.یه کاریم بود اسمش یادم نمیاد باهاش کیف و وسایل تزیینی درست میکردن.....خیلی چیزایه دیگه ما حق داریم به غیر از زن خونه بودن یه کسیم برا خودمون باشیم.من حتی به همسرم هم میگم برو باشگاه یا کلاس موسیقی...برا بچیزیم که برا دل خودت باشه وقت بزار.

دقیقا عزیزم

من یه صحبت مشاوره ای را گوش میکردم 

میگفت زنها باید یه خودخواهی شرافتمندانه داشته باشن 

باید برای خودشون و علایقشون وقت بزارن 

خودشون را وقف خانواده نکنن چون در نهایت بهش میگن وظیفت بوده 

مادرها تمام عشقشون را میزارن رو بچه و از خودشون و دوستی هاشون میگذرن بعد بچه رهاشون میکنه 

اینا تنها میشن 

بعد میشن مادر شوهر اذیت کن مادر زن اذیت کن 

عزیزم از علایقت نگذر چون درس و کار اولشه وقتی کوتاه بیای به مرور باید از همه چی بگذری من نمونه بارز این موضوع هستم الان حاضرم همه زندگیمو بدم فقط به سن تو و دوران عقدم برگردم تا محکم از خواسته هام دفاع میکردم و اگرم کسی منو خواستمو نمیخاست راحت از زندگیم بیرونش میکردم

منم اول فقط درس و کار بود به زور درسمو ۷وندم تو یه دانشگاه الکی که مورد قبول آقا بود بعدش دیگه سر کار نرفتم اما کم کم از دوستام از بیرون رفتن از خونه فامیل و رفت وامد باهاشونو الانم جدیدا از خونوادم باید دست بکشم چون شوهرمو از اول بد تربیت کردم فکر میکنه همه حق تصمیم گیری باهاشه 

الانم با یه بچه ۳ ماهه دارم به طلاق و راهش که به ضررم نشه فکر میکنم چون دیگه صبرو تحملم تموم شده

وای عزیزم .خیلی ناراحت شدم متاسفانه بعضی از آقویونم هستن که واقعا خودخواهن بحث دوست داشتن نیست...طلاق نگیر بیشتر آسیب میخوری ولی جوری بترسونش و یه درسی بهش بده که کاراشو بزاره کنار باید خانوادت خیلی کمکت کنن برا این کار.ان شاالله که مشکلت حل میشه.

عزیزم ما هر چیم بگیم متهم میشیم به اینکه اینا تو سر خورن حقوق زنان نمیشناسنو فلان کلی حرف 

در حالی که من خودم لیسانس دارم خواهرام شاغلن همسرم به نظرم احترام میذاره 

خودشون خوبن فقط میشه با جنگ و دعوا همه چیو بدست بیارن در حالی که حرف من و شما شناخت و حس اطمینان دادن به مرده نه جا زدن تو اولین مشکل آگه مشکل بین زن و شوهر نبود که زندگی زناشویی نمیشد میشه عین دو تا دوست 

ممنون عزیزم حرف دلمونو زدی در حالی که متهم میشیم به ندونستن حقمون 

برات مثال میزنم که متوجه بشی.من اوایل زندگیم چون خیلی حاضر جواب و یک دنده بودم و لوس بار آورده بودنم...بعد اینکه عروسی کردیم با اولین دعوامون شوهرم دستش روم بلند شد و این برای من فاجعه بود چون هیچوقت حتی یکبارم ندیده بودم بابام مامانم رو بزنه.خلاصه بعد کلی گریه کردن و ناراحتی یکم فکر کردم دیدم منم احترامش رو نگه نداشتم و حرفایه بدی بهش زدم اون اصلا توهین نمیکرد ولی یهویی اینجوری قاطی میکرد.اکن دفعه رو بخشیدمش گفتم منم مقصر بودم با اینکه اصلا ازم عذر خواهیم هم نکرد!بله متاسفانه گاهی خودمونیم که با رفتار نابجا طرفمون رو بد عادت میدیم.بعد 6ماه دوباره سر یه چیز مسخره دعوامون شد و من خیلی بهش توهین کردم و اینبار خیلی خیلی شدید من رو زد و من واقعا دیگه ازش میترسیدم چون حس میکردم دیوانس و از یه جایی بهدبعد کلا کنترلش رو از دست میده اینبار با مامانم در میون گذاشتم و چون از خونه ی بابام دورم نمیتونستم راحت قهر کنم برم تنهایی...و این بارم به سختی بیخیال شدم و بازم بهش فرصت دادم اما با خودم عهد کردم که اگر یک بار دیگه تکرار بشه دیگه مستقیم طلاق میگیرم وبس.اخه در این بین خیلی چیزایه دیگه هم بود که خلاصه میکنم.منم خیلی مقصر بودم اصلا دعواهارو من شروع میکردم الان میفهمم اینارو اون موقع بچه بودم...ولی خلاصه زدن کار درستی نیست حتی اگه من اشتباه کردم مگه من حیوونم که منو بزنه خلاصه دفعه ی بعدیش یک سال بعد بود و فقط بهم یه سیلی زد ولی من دیگه بهش گفته بودم اگه تکرار بشه فقط طلاق...خلاصه قهر کردم رفتم و تصمیمم هم خیلی جدی بود برا طلاق و به خانوادمم گفتم و اونام که شنیدن گفتن باشه من یک ماه خونه ی مامانم بودم که دیگه شوهرم دید من جدیم و باید برا زندگیش کاری کنه زنگ زده بود به داداشم و دادشم هرچی از دهنش در اومده بود بهش گفت گفته بود تو خیلی بیجا کردی دستت له آبجی من خورده اگه ببینمت استخونات رو خورد میکنم.مگه آبجی من کیسه بکسه عوضی...خلاصه شوهرم به دست و پا افتاده بود که ای وای اینا جدین برا طلاق زنگ زد به خودم و شروع کرد که این زندگی من و توعه نزار سر هیچی بهم بخوره برگرد شوهرم خیلی خیلی مغروره این حرفا براش مرگ بود.منم گفتم نه دیگه تموم شده همه چی...ولی تو همون اوضاع من شدیدا مذهبی شده بودم و با خدا یجور انس گرفته بودم خوابیدم تو خواب دیدم که بهم گفتن که خدا ازت راضی نیست اگر ازش جدا بشی تو خوشبخت میشی کنارش و خدا بچه ای بتو میده که با اومدنش قدم به قدم خوشبختیت بیشتر میشه یه فرزند مبارک...خلاصه این خواب دل من رو خیلی نرم کرد و دوباره بهش فرصت دادم.اما از اون روز به بعد نه من خیلی زیاد تو روش وایسادم ونه اون دست روم بلند کرد در حالی که میگفتم امکان نداره درست بشه کسیرکه یکبار زد بازم میزنه...الانم بجثمون میشه خیلی کم ولی یاد گرفت که خودش رو کنترل کنه.توام بهش یه درسی بده و یکاری کن تا فراموشش نشه یه فرصت دوباره بده بهش بعدش اگه درست نشد با اینکه خیلی خیلی سخته و آینده ی بچت عوض میشه ولی به طلاق فکر کن دیگه در اون شرایط

عزیزم من ده ساله دارم زندگی میکنم خیلی صبور و ارومم انقد موقع عصبانیتش کوتاه میام که خونواوشم تعجب میکنن ولی متاسفانه همسرم فکر کرده من ضعف دارم و میخام هرجور شده تو این زندگی بمونم اونم میتازونه تا یک سال پیش هم میتونستم تحمل کنم ولی از وقتی خدا خواسته باردار شدم کاراش تندترو بدتر شده چون فکر کرده با وجود بچه کلا دست و بالم بسته شد منم کلا صبرم تموم شده انقد از لحاظ روحی داغونم که همش از بچم معذرت خواهی میکنم که تو این زندگی آوردمش ولی واقعا تحملم تموم شده

ایشالا مشکل استارتر حل شه هیچ خانومی دلش از زندگی نشکنه ولی من با کوتاه اومدنم هم زندگی خودمو هم زندگی یه طفل بی گناهو نابود کردم 

گاهی باید خودخواه بود

خب ادبش کن نوشتم که برات دقیقا نقطه ضعفت رو که اون فکر میکنه میتونه باهاش میتونه هرکاری باهات میخواد بکنه رو بشکن 

آره تصمیممو گرفتم واسم دعا کنین مرسی