همش رو استقلال پسر تاکید دارن. از بچگی پسراشونو میفرستن بیرون کار کنن. حتی اکه پسر ادامه تحصیل هم بده میگن کار و دانشگاه با هم.
ولی دخترا رو نمیذارن از بچگی کار کنن و مستقل بار بیان. در بهترین حالت میگن درس بخون حداقل لیسانسو بگیر و تازه ۲۲، ۲۳ سالگی برو سر کار. خانواده ی من که میگن دکترا بگیر و تازه سی سالگی شروع کن به زندگی.
از ما دخترا یه موجوده وابسته میسازن.
من الان ۲۲ سالمه تو تحصیل و علم و دانش یه برنده تمام عیارم ولی تو پول و شغل یه بازنده م فعلا.
هفت سالم بود دستبند درست میکردم به دوستام میفروختم. از همون موقع مغز اقتصادی داشتم ولی مامانم همه دست بندامو پاره کرد که نفروشم و درسمو بخونم.
تو دوران راهنمایی سفارش طراحی چهره قبول میکردم و درآمد داشتم ولی مامانم جلومو گرفت و گفت که باهوشم و درس بخونم. من ۲۲ سالمه و هیچی ندارم ولی داداشم که ۳۲ سالشه با تلاش و زحمت خودش دو تا خونه و ماشین داره. مامانم میگه تو بچه ای تو هم همسنه داداشت بشی به همه چی میرسی.
ولی من خیلی آدم عجولیم.
