قبلاً خودمو بیشتر دوس داشتم

من یه سری عیب دارم یکی قدمه ۱۴۸ سانتم بازم عیب دارم البته به خاطر همین هیچکی تا حالا نبوده که منو بخواد 

راست میگم هیچکی ( تو دانشگاه هر دختری ۴ یا ۵ تا پیشنهاد داشت حتی متاهلا) میگم به درک  اصلا .پسرای دانشگاه هنوز بالغ نشدن و حتی روابط دانشگاه واقعا مزخرفن (اوضاع خیلی خیته🥲😂) ولی گاهی وقتا به اصطلاح اوسکول میشم و ناراحت از اینکه کسی منو نمیخواد

البته ما چهار تا دختریم که خواهرام به شدتتتتت خوشگلن یعنی همه میگن اونا خوشگلن خلاصه مقایسه میکنن من میشم عنه ( به خاطر همین از وقتی یادمه من بیشتر ماسک و کرم و اینا میزدم ) و پدرم بیشتر از اون سه تا به من محبت می‌کنه خیلیییی دوسم داره و من حس میکنم ترحم می‌کنه 

همه اینا باعث شده من تصویر درستی از خودم نداشته باشم دیگه خودمو اونجوری که باید دوس نداشته باشم  خیلی وقتا گریه کنم ،حس سر افکندگی داشته باشم 

این حرفا رو دلم سنگینی می‌کرد به کسی نگفتم ولی دلم میخواد حرف بزنم