انجامش واقعا سخته ولی غیرممکن نیست.
اینکه وسط تموم غصه ها بخندی،یا لایه تموم گلایه هات قدردانی بکنی،یا توی عمق مصیبتت خدا روشکرکنی و خوشبختی هاتو ببینی..
درست مثل اینه که توی خاک سرد و سیاه یه دونه بذر می کاری، بذری به نام شکرگذاری که توی تاریکی غم ها ازش جوانه ی امید رشد می کنه وبا بها دادن بهش بالنده میشه ودست آخر تو میوه ی توکلت رو می چینی میوه ای به نام موفقیت.
اصلا عیبی ندارد که تو در مورد مشکلاتت حرف بزنی ،بنویسی یا حتی درد دل کنی مهم اینه که برای خالی کردن غم و عقدت باشه نه اینکه تبدیل به عادت بشه ومرییضت کنه.بعدش باید بلندشی چون درسته زمین خوردن دست خودت نیست ولی بلند شدن که دست خودته.
بغضی که می شکنه یا اشکی که سرازیر میشه شاید نشه جلوشو گرفت ولی پاک کردنش ولبخند زدن بعدش دست خودمونه.
می تونی غم هاتو دسته کنی یه جا وببری بندازیش ته انباری همونجایی که سال به سال سراغش نمیری یا بدی دستفروش به جاش نمک بگیری نمکی به اسم تجربه اما حق نداری با نگه داشتنشون خودتو اسیرشون کنی یعنی واقعا ارزششو نداره.
واقعیت اینه عمرآدم آنقدر قیمتی وبا ارزشه که حیفه بخاطر چندتا غم زنگ زده هدربره اونم غم های که خاطره شون هم توی ذهنمون تار شده ومشخص نیست.
اصلا کاش تو ماهی قرمز بودی با تحویل سال که هیچی هر ثانیه سالت جوری تحویل می شد که یادت نمی اومد چی یه دقیقه قبل دلخورت کرده.
خودنوشت (الکی میگم نمی دونم کی بود توی قلبم حرف می زد)
