مگه دروغ، تهمت، ظلم، خیانت و... همه جای دنیا تو ذات آدم ها بد نیست؟
یا محبت، صداقت، تلاش و کوشش و تعهد و مهربانی همه جای دنیا تو ذات ادم ها قشنگ نیست؟
اون دسته از ادمایی که بد رفتار میکنن و خودشون هم کار بد خودشون رو قبول دارند و یا اگه قبول ندارند دوس ندارند کسی ویژگیه بدنشونو بفهمه چون تو درونه خودشون از کارشون شرم دارند که پنهانش میکنن. این افراد رو کار ندارم چون خودشون خوب و بد رو قبول دارن.
اما کسی که ظلم میکنه، خیانت میکنه و... و با افتخار هم از کارش تعریف میکنه و اصلا کار خودشو بد نمیدونه.
این افراد مگه ذاتا خوب و بد رو نمیدونن؟
ینی خوب و بدی وجود نداره همه ی این ویژگیا ساخته ی ذهنه ماست؟
یا ساخته ی ذاته ما؟
