وقتی 16سالم بود خیالپردازی رو با اهنگ گوش دادم 😅
با هر اهنگ ی زندگی خیالی برا خودم میساختم
کم کم معتادش شدم و ارتباطم سال به سال با واقعیت قطع شد و من همش در حال رویابافی بودم 😔
کم کم تو رفتارم مشخص شد با ادمایی که تصور میکردم حرف میزدم میخندیدم دعوا میکردم انتقام میگرفتم 😭😭😭😭😭
همش حس میکردم همه دارن نگام میکنن تو رویا هام ☺
الان جوری شده تا میام درس بخونم حس میکنم ادمای تخیلاتم به من نگاه میکنن میدونم عادته ولی بعد یهو تو نقش میرم و باهاشون حرف میزنم😰