کیا بدون هیچ تشریفاتی ازدواج کردن

چقدر میفهممت، منم 20 ساله ازدواج کردم، موقع ازدواج ما وضع مالی خونواده همسرم افتضاح بود همسرم هم دانشجو بود، ولی خب چند سال قبل از ازدواج ما یک زمین گرون قیمت را به برادر شوهر بزرگترم داده بودن برای شروع کارش، ولی موقع ازدواج ما وضعشون طوری خراب بود که یک ریال خرج نکردن من پول تو جیبی به شوهرم میدادم حتی پول به خونواده همسرم قرض دادم که البته هیچ وقت پس ندادن، خلاصه بگم اگر پولی هم داشتن خرج برادر شوهر کوچکتر میکردن چون اون بلد بود چطوری ازشون با دعوا پول بگیره ولی شوهر من مظلوم بود و هیچی نمیگفت اونا هم به روی خودشون نمیاوردن،دارین میبینین که در این اوضاع اقتصادی بدون پشتوانه واقعا زندگی سخته و به جایی نمیرسه، خلاصه هنوز مستاجریم، همین دو سال پیش هم یک زمینه ارثیه 8 میلیاردی به پدر شوهرم رسید و طبق معمول برادر شوهر کوچکترم با دعوا اونو به اسم خودش کرد و سر شوهر من طبق معمول بی کلاه موند، شوهرم هم زبون نداره بلد نیست حقش را بگیره چند ماه هم دعوا کردم اوقات تلخی کردم با خونواده همسرم قهر کردم ولی فایده نداشت مجبور شدم به خاطر بچه هام خودم را به خریت بزنم، خلاصه باید در ازدواج شانس داشته باشی و بس، من اون وقت خواستگار کارخانه دار و دندانپزشک را رد کرده بودم

خونواده همسر منم شوهرم را از تو جوب پیدا کردن، نه موقع مشکلات اقتصادی کمک هستن نه موقع نیاز به کمک و همراهی، منم خستم

عزیزم ی چی رو خواهرانه بگم 

زندگی بچه بازی نیست 

خانواده هم خیلی مهمه 

ولی ب شوهرت نگاه کن ب نظرت این آدم ارزش از خودگذشتگی رو داره؟؟بخدا بزرگتراهم خیلی بیشتر از ما تجربه دارن 

ب نظرم حالا ک شوهرت درک داره غرورشو میشکونه میاد معذرت خواهی و اینا بهش فرصت بده طلاق واقعا آخرین راهه

پس انداز واقعا سخته الان همین ک میشه گذران زندگی کرد خیلیه