من از هیچکی ،ادم بد تو زندگیم بود ک ضربه زد بمن.اما من متنفر نیستم اینجوری دلم آرومتره
از خودم
دلایل زیادی داره...
اصولا سعی میکنم نادیده بگیرم آدم هارو و متنفر نشم چون همش توی مغزم صدا و کارهاشون اکو میشه و میشن سوهان روحم واسه همین نادیده میگیرم و بهشون اجازه ورود ب مغزم رو نمیدم
از عمه بزرگه ام انقدر که تهمت میزنه انقدر که نیش زبون میزنه و دل میشکنه انقدر که مغروره و کسی رو آدم حساب نمیکنه
انقدر که دلش کثیفه نمیدونم چجوری نماز میخونه و مکه و کربلا میره همه اش بخوره تو سرش
نمیدونم واقعا از کی باید بدم بیاد و چرا،مقصر این تنفر کیه نمیتونم تصمیم بگیرم پس بهش فکرنمیکنم
هیچکس قبلنا از خیلیا کینه داشتم اما خوب که فکر کردم دیدم نفرت از ادما باعث تنهایی میشه
یک زمانی فکر میکردم با نفرت همه چیز درست میشه یک نگاهی به خودم انداختم دیدم نه با نفرت هیچی درست نمیشه بلکه همه چیز بدتر میشه خودت از خودت دور میشی
اون لحظاتی که تنفر وجودم رو گرفته بودم
نسبت به همه آدم های اطرافم سرد بودم
تصمیم گرفتم هرکس بدی کرد بسپارم به خود خدا
من سعی میکنم متنفر نشم،آدمارو کنار میزارم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
