من نمیفهمم کسی که حاضره کل زندگیش رو با دوستی های مقطعی بگذرونه یعنی عرف جامعه و نگاه اطرافیان واسش اهمیت نداره، خب چنین کسی قطعا از طلاق اون ضربه ای که زنای دیگه میخورن رو نمیخوره.
میمونه قضیه شکست روحی و عاطفی و ... که هم تو طلاق هست و هم تو بهم خوردن دوستی. چون شما قطعا اگه به دوستی به عنوان شیوه زندگیت نگاه کنی و بخوای ارامش رو تجربه کنی به طرف مقابلت وابسته میشی.
فرقش اینه که مردی که میاد جلو و تعهد ازدواج رو قبول میکنه احتمال وفاداریش خیلی بیشتر از اون مردیه که همون اول مشخصه قصدش اینه که فقط ازت یه مدت کام بگیره، اگه از ضربه خوردن میترسی این خطرش خیلی بیشتره چون خودت رفتی سراغ کسی که نیتش همینه...