سلام صبح همتون بخیر..راستش این تاپیک درد و دله...سام من یعنی پسرم چیزی نمونده که 15 ماهه بشه...از از 7 ماهگی سام برگشتم به کار البته هفته ای 3 روز..و الان مدت کوتاهیه که هر روز میام دیگه...بچه ها هرشب ازعذاب وجدان نمیتونم بخوابم..از اینکه مادر خوبی برای سام نیستم .وقت ندارم که پارک ببرمش و باهاش خیلی تفریح کنم.وقت ندارم که باهاش زیاد حرف بزنم تا زبون باز کنه..صبح ها که میزارمش پیش مامانم هرروز گریه میکنه و بانگاه التماس میکنه که نرم..من خیلی ناراحتم دوستان..پسر من خیلی زود پا به زندگیمون گذاشتو خواست خدا بود که من بعد 7 ماه از عروسیم باردار بشم.بدون هیچگونه آمادگی...برای همین به خاطر رفاه و شرایط مالی اجبارا به سرکار برگشتم...اگه به عقب برمیگشتم حتی ازدواج هم نمیکردم..زیر بار این مسئولیتها دارم خرد میشم...بچه ها انقدر ظاهرمو حفظ میکنم که هیچکس حتی فکر نمیکنه که توی چه حالی هستم...از یک طرف عذاب وجدان سام از یک طرف دیگه عذاب وجدان برای مادرم که مسئولیت سام افتاده گردنش...حالم خیلی بده ...سام بچه ناآرومی بود از اول و الان هم هنوز همینجوریه...فقط خدا میدونه من چقدر ناراحتم از این اوضاع...
این فقط درد و دل بود هرسوال و راهکاری داشتین بگین.
