سلام
بچه ها من وقتی ۱۹ سالم بود آخرین حس شکوفایی و امید رو داشتم دانشگاه بودم و استادا من رو دانشجوی قوی می شناختند دانشجوی شهر دور بودم گفتم برم خونه خودمو می سازم و قوی بر می گردم از لحاظ قیافه و تیپ هم عالی بودم
قد ۱۹۴ و چشم و ابرو مشکی و درخواست زیاد داشتم اما هنوز آمادگی رابطه رو نداشتم خلاصه من رفتم و اتفاقایی افتاد که تو تنهایی خودم یهو از همه چیز ناامید شدم گفتم خودمو ناتوان دیدم جلو این همه سختی.کار ها مثل یک غول اومد جلوم و به خودم گفتم نمی تونم یک گزینه پدرم جلوم گذاشت که مهمانی دانشگاهی به یک شهر دیگه بود که چند تا فامیل هم اونجا داشتیم خلاصه نمیدونم چی شد تصمیم گرفتم برم اونجا و رفتم یک خوابگاه پرت خارج از شهر بهم دادن که تقریبا کسی اونجا نبود و درس های سنگین و استادای به شدت سختگیر من یک سال اونجا بودم و به غیر غوطه ور شدن در بدبختی برام چیزی نداشت ۲ ترم مشروط شدم موهام خیلی ریخت و منزوی شده بودم و بعد برگشتم دانشگاه خودم اما دیگه با دوستانم نبودم و با سال پایینی ها بودم با ظاهر به شدت بد که داد میزدم اره من بدبختم سمت من نیاید و فقط می خواستم تموم شه ۳ سال دیگه هم اونجا بودم به همین شکل و هر روز بدتر میشدم و مشکلات دیگه برای سلامتیم پیش اومد و طبعا نمیشه همشو گفت فقط چون انگار مجبور بودم و به غیر درس گزینه دیگه ای نداشتم ادامه دادم بدون هیچ یادگیری یا زندگیی فقط می رفتم سر کلاس میشستم و درس پاس می کردم حتی دو سال رو تنهایی خونه گرفتم اما وضعم بهبود نیافت و مدرک رو گرفتم اما اثرات باهام هست حوصله هیچی و هیچ کس رو ندارم و تو تنهایی خودم غرق شدم و انرژی منفیی دارم که می دونم کسی حاضر نیست باهام بمونه الان نمیدونم چطوری می تونم به زندگی برگردم البته می دونم امکانش نیست و کاری هم بلد نیستم تو رابطه رفتن هم کسی کمک نمی کنه چون یکی رو میخان که حداقل چیزارو داشته باشه تراپی و مشاوره هم رفتم جواب نگرفتم نمیدونم دیگه ممنون خوندید
