فشار طلاق وبیایید بهتون بگم

بچمو دادخواست ملاقات دادم 

و ۲ روز دیگه میرم دادگاه ملاقات فوری میگیرم کاش بشه زودتر ببینمش اما فعلا بخاطر شرایط مالی صفرم نمیتونم کامل حضانتشو بگیرم پیش باباش میدونم جاش فعلا بهتره هم پدرومادرشوهرم خوب بهش میرسن وشوهرمم پدر خوبیه

اما برامن شوهر عوضی بود

پس چرا همه چی بامن کجه؟

هرمسیری میرم ی اتفاقی میفته و انگار شرایط ب نفع شوهرم پیش میره هم شوهرم هم خونوادش کلی بهم ظلم کردن و زندگی و جوونیمو حروم کردن

چرا اینا تاوان پس نمیدن و فقط من اذیت میشم؟

بیارمش پیش خودم ک ۱۰۰ تونم توجیب نیست؟؟ واذیت بشه؟بچم عادت کرده ب خرج کردن و خرید

فعلا دنبال کارم

و اینکه شوهرمم خیلی اذیتم میکنه با بچه و پدرمم خیلی مخالفه حضانتشو بگیرم

اما فعلا کار پیدا میکنم تا بعد ببینم تو دادگاه چی میشه خداکنه خودش دو دستی بچه وبهم بده

الهی آمین

یعنی میشه؟

اینهمه پله های دادگاه وبااین سنم بالا پایین نرم؟و با یه دل شکسته وجیگر خون از دوری بچم هر روز دنبال مشاوره گرفتن از وکیل نباشم؟

یعنی میشه خبر بیاد شوهرم مرد 

هیچیییییی نمیخوام فقط بچمو میگیرم و با ارامش بقیه زندگیمو ادامه میدم

این حرفهارو کاش نمیگفتی ک حالمو از اینی ک هست بدترکنی

من فشار شدیدی و دارم تحمل میکنم

چطور بمونم وقتی هر روز با یکی لاس میزنه؟چطور بمونم وقتی ازش ویرووسhpv گرفتم؟بمونم تا ایدز و سرطان بگیرم ب مرز مرگ برسم بعد جداشم؟ چطور بمونم وقتی قبح کاراش ریخته وخودش بهم میگه برو و ازت بدم میاد دوست دارم وقتی خوابی بکشمت اونم چرا؟ چون بهش میگم چرا خیانت میکنی

بمونم ک بچمم هر روز وسط دعواهامون بزرگ شه؟و روانی تر بشه؟

مگه شوهرم چی داره ؟از زیر صفر شروع کرد حتی کارشو من پیدا کردم کل دارو ندارش ی خونه مستاجریه ک بزار یه زن بگیره بشینه نوش جونش

دیگه بدتر ازاین نمیشه

پسرمم خدا همراهش هست من چکارکنم؟خودمو بکشم؟یا دار بزنم؟

تلاش میکنم حضانتشو بگیرم ولی اول باید کار پیدا کنم و خونوادمو راضی کنم برم طبقه بالاشون بشینم

الانم پسرم جاش خوبه پیش مادرشوهرم و پدرشوهرمه 

و بچمم بیشتر پدرشو میخواد

بعد من بفکر نجات خودم نبودم 

خیلی سوختم و ساختم بخاطر بچم ولی دیدم نشد

بچم داشت عصبی تر میشد تومحیط متشنجمون

من بیماری گرفتم از کثافت کاری شوهرم

دیگه بدتر از اینم هست ک بمونم؟

من مجبور شدم برم همین الانم ته دلم ب خودم امید میدم شاید دادگاه بهش فشار بیاره و اونم سرش ب سنگ بخوره پشیمون شه

حق طلاق بهم بده ومن فرصت دوباره بهش بدم

اونم بخاطر بچم

من نمیخواستم اینطور بشه من تاالان فکرم پیش پسرمه انگاری ک یک عضوی از بدنم قطع شده ولی چاره ای نداشتم