فلسفه خود زندگی.حرفای کلیشه ای هم دوست ندارم بشنوم.ولی کلا اینجور آفرینش هیچ وقت برامقابل درک نیست.خدا با این همه زیبایی و عظمت و بزرگی که آفریده نمیتونم این حجم درد و رنجی که بشر میکشه رو درک کنم چرا کنارش آفریده حتی تو شاد ترینلحظاتزندگی یه غم کنارشه .نمیشد درد نباشه و انسان بدون نگرانی لدتش ببر از اینهمه آفریده.نمیشد خدا به این زیبایی مرگ و رفتن رو یه جور دیگه قرار میداد.اصلا نمیفهممچرا باید انقد زشت و ترسناک باشه.شاید برا خود طرف نباشه بیشتر برا دور بریا که دیگه یه حفره سنگین تو قلبشون میمونه.و ...
همه تصمیمای زندگیمون برمیگرده به این مردم
دوست نداریم ازدواج کنیم ولی مردم چی میگن
نمیخوام برم دانشگاه ولی مردم چی میگن
میخوام موهامو رنگ کنم ولی مردم چی میگن
و برد برای اونایی بود که حرف مردم به هیچ جاشون نبود
یه چیزی که اصلا نمیفهمم اینه که چرا من تاوان سختی برای اشتباهاتم دادم با وجود اینکه مربوط به زندگی خودم بود نه یکی دیگه ولی دارم میبینم کسایی که با زندگیم بازی کردن نه تنها تاوان ندادن بلکه بعد از 8 سال همچنان اذیتم میکنن حتی بیشتر از قبل
چرا خیانت میکنن چه زن و چه مرد
یه سوال توی بچگی هم بهش فکر میکردم و از بقیه میپرسیدم اینکه میگن خدا همیشه وجود داشته.نامحدوده.میگم چجوری؟همه چی از یه زمانی شروع میشه.میدونم به نتیجه نمیرسم چون عقل ما محدوده ولی گاهی برام سوال پیش میاد.با اینکه خودم هم میدونم درسته و خدا همیشه بوده.شما به این فکر کردین؟
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
9 ثانیه پیش
10 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
