سلام دوستان. شما تا حالا شده حس کنید خانواده تون از موفقیت و دستاوردهای شما ناراحت میشن؟ من ۳۸ سالمه استاد دانشگاه هستم و توی حرفه خودم نسبتا موفق هستم.بیش از ۱۰ مقاله علمی دارم(۴ ساله استخدام شدم) و ارزشیابی دانشجوهام هم همیشه بالای ۱۹.۵ بوده. از وقتی یادم میاد دنبال تایید پدر و مادرم بودم و به خاطر گرفتن این تایید این همه درس خواندم ولی دریغ از ۱ بار که ازشون شنیده باشم آفرین! توی این همه سال ۱بار هم به من نگفتن باریکلا یا ما بهت افتخار می کنیم برعکس همیشه سعی کردن دستاوردهام را کوچک و بی ارزش نشون بدن!اگر کلا رفتارشان با همه بچه هاشون همین بود غمی نبود ولی نکته جالبش اینه که برادر ۱۸ ساله ام که پشت کنکوری هست و هیچ مهارت خاصی هم ندارد هم توی سرم می زنن! البته بچه باهوشیه ولی به غیر از این موفقیت خاصی نداشته! طوری که اونم یه خودش اجازه میده از من ایراد بگیره. امشب پدرو مادرم منزل من بودن به پسر ۵ ساله ام چند کلمه به یک زبان غیر انگلیسی که استادش هستم یاد داده بودم که داشت روی تابلو می نوشت از مادرم پرسید فلان کلمه به اون زبان چی میشه مادرم برگشت به پسرم گفت مامانتم هنوز اینا را بلد نیست!!! جالبه که من استاد این زبانم و توی دانشگاه به دانشجو های ارشد درس میدم! خیلی دلم شکست. گاهی فکر می کنم خانواده ام مخصوصا مادرم بهم حسادت می کنه. خیلی هم در قبال من و خواهرم سرزنشگر بودن و هستن در صورتی که اصلا برای برادرم اینطور نیستند. جالبه که من دلسوزترین بچه شون هستم که در همه شرایط ( بیماری و ...) کنارشون هستم. از طرفی همسرم هم اگر چه به خاطر مسائل مالی و زندگی در کنارم هست ولی گاهی از جانب اون هم رفتارهای عجیبی می بینم . مثلاً جلوی همه می خواد بگو خودش رییس هست و من هیچ کاره ام و جلوی دیگران نقطه ضعف الکی از من میگه!!!شما میگید چی کار کنم ؟ خیلی روانم به هم ریخته.
شما که تحصیلکرده اید عزیزم
قطعا نقش مشاور و روانشناس رو باید پررنگ بدونید
برات مهم نباشه
من معلمم ارشددارم مامانم کلی ذوق میکنه
مادرشوهرم کلی ذوق مبکنه
حالا چی گیر من میاد
با خانوادت و شوهرت صحبت کن و همینارو بهشون با زبون خوش بگو
بگو که چرا باهام اینجوری رفتار میکنین ؟؟
عزیزم من خودم با نظریه های یونگ و فروید مقاله می نویسم. می دونم مشاوره خوبه، قبلاً هم رفتم ولی چیزی فراتر تچاز چیزهایی که خودم می دونم بهم نمیگن اینکه اینا ریشه در کودکی مثلاً مادرم داره و اینا طرحواره هایی هستند که از مادرش گرفته و ... را خودم میدونم. هدفم بیشتر اینه با افرادی که من را نمی شناسند درد و دل کنم.
بله حسادت میکنن. تلخ و عجیبه ولی خب اتفاق میفته. در مورد خانوادت که هیچ کاری نکن حتی به روی خودت هم نیار. فقط سعی کن کمتر از خوشیهات پیششون بگی.
دفعه بعدی که همسرت ناراحتت کرد مستقیما بهش یادآوری کن کی هستی و ازش در مورد علت رفتارش توضیح بخواه. احتمالا بزنه به مسخره بازی ولی زود کوتاه نیا. بگو هر نظری در این مورد داری برای خودت نگهش دار چون ممکنه نتونم خودمو کنترل کنم و جواب بدم و بعد هم تو خیلی ناراحت میشی هم خودم شرمنده.
ریشه یابی پنجاه درصدشه
درمان چی؟؟؟
من کلا پیش یه مشاور رفتم بابت اینکه چه واکنشی نسبت به مادر شوهرم داشته باشم و عیضا تو رفتار با همسرم
و طی جلسات راهکار برای اینا ارائه شد
اینکه چیو حذف کنیم...چیو پررنگتر کنیم....
این که شما میفرمایید صرفا روانکاوی بوده
پیش مشاوری برید که بهتون بگه جنس ارتباط با خونوادتون باید چه اصلاحاتی داشته باشه
اینکه مادرتون چرا اینطور رفتار میکنه بمنظور اصلاح شدنیه؟؟!!
اگه خیر
بهبود شرایط تو پذیرش اینه که خونوادتون(مثل اکثر خونواده ها)کامل نیستن و به فراخور محبتی که میکنن باید باهاشون در ارتباط بود
من پیش شیش تا روانشناس معروف رفتم تا یکی رو پیدا کردم که واقعا خوب بود. تقریبا افکارم نظم داد و هرچند سعی میکرد خودم رو هدایت کنه اما توصیه هایی که گاهی میکرد هم عالی بود.
همه ما تئوریها رو میدونیم یا میتونیم بخونیم؛ هنر روانشناس اینه که در عمل و با توجه به هر شخص پیاده و اجراشون کنه.
خیلی مغرور و خودشیفته هستی
خودتو خیلی دست بالا گرفتی
خیلی ها تو شغل شون موفق هستن
در برابر کسایی مثل مریم میرزاخانی
و پروفسور سمیعی هیچی نیستی
یه کم متواضع باش
تو ۳۸ سالته خودتو با بچه ۱۸ ساله مقایسه میکنی ؟
معلومه اون از تو عزیزتره
هم پسره هم ته تغاریه
هر کی هستی برا خانوادت باید خاکی باشی
هیچکس بهت حسادت نمی کنه
خونه که محل کارت نیست
توقع داری همه بهت احترام بذارن
متأسفانه از بخت بدم شوهرم اصلا آدمی نیست که بتونم اینجوری باهاش حرف بزنم! از بس توی بچگی از جانب خانواده تحقیر شدم( مامانم همیشه به من و خواهرم می گفت کی شما را می گیره اگر هم کسی بگیره روز دوم با تیپا پرتتون می کنه بیرون!!!) با اولین پسری که آشنا شدم ازدواج کردم چون فکر می کردم همین که این پسر میخواد باهام ازدواج کنه خیلی بهم لطف می کنه! وقتی به خودم اومدم و دیدم رفتارهای خوبی نداره دوران عقد پدرم گفت اگر طلاق بگیری این درسی که خوندی به هیچ دردی نمی خوره!!! این شد که دوباره آشتی کردم جالبه که بابام الان نظرش نسبت به طلاق عوض شده ولی دیگه چه فایده! من ۱ پسر ۵ساله دارم و فعلا ترجیحم اینه کجدار و مریض سپری کنم تا جدا بشم. عملا زندگی خانوادگی من به خاطر بی مهری پدر و مادرم خراب شد
شغل شوهرت؟
به نظر میاد شما هم داری مثل اونا رفتار می کنی! من نگفتم کامل و بی نقصم اتفاقا دارم در مورد مشکلات و ضعف هام صحبت می کنم. مثل شما هم متاسفانه دور و برم زیاد دیدم و فکر می کنم باید ۱ فکری به حال خودتون بکنید.
