من خانواده ام فقیرن هیچ پدرم یه آدم وحشی عوضی که میخواست منو تو ۱۴ سالگی به زور به یه مرد ۵۰ ساله شوهر بده کلی هم بداخلاقه از بس همیشه تحقیرم کردن هیچ اعتماد به نفسی ندارم اما میبینم هم اتاقی هام تو خوابگاه خانواده شون چقدر هواشونو دارن چقدر دوسشون دارن پدرشون زنگ میزنه یه ساعت قربون صدقه شون میره دلم واسه خودم میسوزه حس بی ارزشی میکنم اینقدر چقدر از اونا عقبم چقدر نسبت به اونا کمبود دارم گاهی میگم یعنی خدا منو هم اندازه اونا دوست داره؟😔
درکت میکنم
عزیزدلم بیا بغلم
شما خیلی با ارزش تر از این حرفایی❤️
چ رشته ای میخونی
نه دوست نداره
اگر دوست داشت چرا انقدر بین بنده هاش فرق میذاشت
قطعا همه ی کمبودی توی زندگی شون هست
شاید ک با تلاش در مسیری دیگه این کمبود جبران بشه
دیگه همینه عدالت نیست منم خانواده خوبی ندارم و دوستام ماشاالله خیلی خوشبختن
اصلا اینجوری فک نکن یه هو دیدی تو آینده از همه خوشبخت تر شدی خدا یه درو میبنده یه در دیگه رو باز میکنه
این حسادت نداره. حسرت خوردن داره. سعی کن رو خودت کار کنی. پیشرفت کن خانواده تشکیل بده ولی یه خانواده خوب.
درکت میکنم عزیزم ولی خذاروشکر کن خوابگاه هستی از اون شرایط زدی بیرون
واسه خودت یه شغل یا مهارتی دست و پا کن
فکر درست باش مستقل بشی مرد زندگیتو خودت انتخاب کنی شوهر نکردی دستت توجیب خودت باش فقط انگیزت همین باشه
کاری نمیشه کرد فقط صبر
تلاش کن رو درست تمرکز کن و سعی کن مستقل بشی
نه دوست نداره اگه داشت توم مثت اونابودی خدا منو هم دوس نداره
بعضیا نیاین حرفای کلیشه ای بزنیدو دلداری الکی بدید ریپلایم نکنید
الهی انشالله جاش خدا شوهر خوبی بهت بده
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
