من وقتی مجرد بودم و سالهای اول ازدواج خوب به خودم میرسیدم. اهل کارهای زیبایی نبودم ولی به موهام پوستم هیکلم خوب میرسیدم. ولی از وقتی اتفاقایی تو زندگیم افتاد پدرم بیمار شد بعد چند ماه فوت کرد سال بعد مادربزرگم که به شدت وابسته بودم و با ما زندگی میکرد فوت کرد. سال بعد مادر عزیزم سرطان گرفت همش درگیر دوا دکتر و بیمارستان و شیمی درمانی شدیم. یه بار هم بچه تو شکممو از دست دادم از فشار روانی. دوباره حامله شدم. وسطای حاملگی باز مریضی مادرم عود کرد و متاسفانه یکماهگی پسرم مادرم هم از دست دادم. با خانواده شوهرم هم در تنشم. الان پسرم پنج ماهشه. و من دیگه نشونی از اون دختر سرحال قبراق ورزشکار زیبا ندارم. فقط در روز یه دوش میگیرم و تمام. نه آرایشی نه رنگ مویی لاکی. نه رسیدگی خاصی. دوست ندارم اینجوری باشم. اما انگار افسردگی از من قویتره. چکار کنم
نمیدونم فقط میدونم منم همینطوری هستم .
الان چند وقته شبا تا صبح بیدارم فقط با قرص خواب باید بخوابم .
روانی شدم نمیدونم چی میخوام از این زندگی کوفتی
واقعا سخته . ولی یه نوبت برای آرایشگاه بگیر.. حداقل یکی دوتا خدمات انجام بده. روی روحیت خیلی تاثیر داره.من خودم شوهرم به شدت بداخلاقه. چند روز پیش که اعصابم رو خرد کرد. جای غصه خوردن رفتم موهامو رنگ کردم ؛ روحیم عوض شد
تموم ضربه های که تو زندگی خوردی افسرده ت کرده فقط تراپیسته میتونه حالتو خوب کنه همینجوری نمیشه .
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز