۲۴ ن ولی ۱۹ برمیگشتم و رشته ای که اصلا علاقه نداشتم اصلا نمیرفتم.تا الان تو ۲۷ سالگی کلی پشیمونی و احساس حقارت داشته باشم.
من ۲۴سالگی پسرم پیش دبستان بود برگردم هم هیچ غلطی نمیتونم بکنم مگر برگردم به ۱۹سالگی اون وقت خیلی از چیزا شاید بتونم درست کنم الان هم تواین سن ی زن افسرده داغونم😐
قسمت نبود
میگن بچه هایی که زود میمیرن تو بهشت منتظر مامانشون هستن
البته اگر منظورتون این بوده باشه که بچه هاتون فوت شدن
مامان بزرگم چهارتا بچه بدو تولد از دست داد الانم هروقت خواب میبینیم کنارش تو خواب کنارش یه بچه هست
من ۴۰سالم خواب دیدم ازدواج نکردم یه ماشین مشکی شاسی بلند دارم شال و روسری نمیزارم موهامو افشون کردم کلی خاطر خواه دارم.
ولی در واقعیت سه تا بچه دارم که تنها دلخوشیم هستن یه د زن چاق و دیابتی و نامرتب که موهای قشنگم به خاطر قندم همه ریختن هر چهار پنج سالی یکبار میرم ارایشگاه اگه عروسی چیزی باشه و باید نامرتب باشم تا شوهرم خیالش راحت باشه کسی بهم نظر نداره و حقوقم هم همش در اختیار شوهر و شوهرم هم یه برشکست شده که خرج ننه و اقاشم من میدم همه به من میگن این زندگی شایسته تو نبست . برام دعا کنین لااقل مادر و پدر شوهرم ارثیه اشون بهشون برسه تا بتونیم جون بگیریم
خیلی از خریت های که کردم نمیکنم .
اما خب زندگی تا تجربه نکنی ،پخته نمیشه ،تجربه ها هستن که درسمون میدن
ازدواج نمیکردم دنبال کار میگشتم ومنتظر همون مرد ایده آل زندگیم میبودم نه ایم که از روی اعتماد به نفس خیلی کم و فرار از خونواده ای که محدود می کردنم فقط به فکر این بودم که ازدواج کنم برم
کنار درس و کار یه کاری هم طبق علاقه خودم انجام میدادم
مثلا الان خوشنویسی زیاد دوست دارم ولی دیگه فرصت یادگیریشو ندارم
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
