اگر برگردید به 24 سالگیتون چیکار میکنید

ن فکر میکنید،حس حقارتی که بهم داد،۴سال عمرم که حروم شد،و تقریبا با ازدواج و لحظات شیرین زندگیم بود که اونا هم بد گذشت،و مهتراز اینکه سنم رفت بالا و شغلی که میخوام رو باید تو سن های بالاتری اونم اگه شد بدست بیارم.سرکوفت ها و پرسش های بی پایان بقیه که چرا رشتت خوبه سرکار نمیری؟واقعا اینقدر نفهم و فضول هستن که سرشون تو زندگیه بقیس.

بارداری سختی که به خاطر استرس های رشتم زود رس شد و کلی عوارض که بعدش ایجاد شد.و کلی حسای بدی که هنوز باهامه.من از ی اشتباه نمیتونم به راحتی عبور کنم.

ای 24 سالگی عزیز یادت به خیر چقدر خوش میگذروندم همه جوره که دلم تنگ شد برای اون روزا رشته دانشگاهیمو یه چی دیگه انتخاب میکردم و با همسرم از دواج نمیکردم دوتا اشتباه بزرگ زندگیم اصلا بورسیه میگرفتم می رفتم خارج ادامه تحصیل 

همه چیو ول میکردم و فقط سرکار میرفتم و پول جمع میکردم 

فدات 

کارسنگین کردم و بخاری رو بلند کردم