من با همسزم تو یه شهر غریب زندکی میکنم که کسیو اینجا نداریم شوهرم صبح میره سرکار تا بیاد خونه میشه ۹ شب و برنامه نویسه ... دیروز همکارش زنگ زد بهش گفت بیا فلان کارو انجام بدیم گفت ولش کن به حاش از این به بعد به حای اینکه ۷ تعطیل کنیمبریم خونه دوساعت بیشتر شرکت میمونیم به کارا برسیم قطع کرد گفتم تو ۷ تعطیل میکردی تا برسی میشد ۹ الان باز میخای دوساعت دیرترم بیای گفت گوه خوردم خستم کردی گفتم فقط خودت خسته نیستی منم هستم گفت دوست داری میتونی بری خونه بابات کسی جلوتو نگرفته منم بخاطز نوزادم هیچب نگفتم ولی بدجوز از جشمم افتاد انگار از دیروز برام بود و نبودش فایده ای نداره فقط بخاطز بچم دلم نمیخاد لج کنم بگم باش میزم خونه بابام از دیروزم حرف نمیزنیم فکر میکنه چون حقوقش بالا و تامین هستیم من باید ساکت باشم درمورد کارش نظر ندم
چه بیشعورا مردا
تا تقی به توقی میخوره میگن برو خونه ی بابات
نمیخوام تو دلت و خالی کنم ولی مطمعنی همکارش راجع به کار صحبت میکرد؟
حس خوبی به همسرت ندارم...الله اعلم
میشد بهتر صحبت کرد. از راه ش.....
اون لحظه خسته بوده حتما گلم اقایونم یرکار میرن خستن بی حالن تو این شراید اقتصادی مجبورن
هر حرفی بهشون بر میخوره تو خستگی کاش با یه لحن دیگ میگفتی یه لحن اروم یه جمله دیگ
زندگی خرج داره دیگه/ اونم برای راحتیه شما خودشو به زحمت میندازه. میتونستی با ملایمت باهاش حرف بزنی
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
53 ثانیه پیش
54 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
