کی میدونه؟

اون خدایی مهربون و ابلهی که همه تصور میکنن نه وجود نداره خدای آفریننده و درعین سختگیر بودن مهربانترین بودن و کاملا ورای تصورات ما بله هست نبود عدم بود هیچی نبود 

همه خدا رو یه جوری تصور میکنن انگار یه پیرمرد خیلی مهربونه یا اگر ما گریه کنیم خیلی ناراحت میشه از مادرمون بیشتر بهمون محبت میکنه به اون شکلی که مادرمون بهمون محبت میکنه 

خب اینا تخیلاته اگر اینطوری بود که دنیا این شکلی نبود خدا مهربانتر از مادر هست ولی جبارتر از هر جباری هم هست بخشنده ترین هست ولی سخت تر از هر کسی انتقام میگیره عادلترینه 

ترسناکترین هم هست  خدا تو سوره حشر میگه کوه در برابر خدا از ترسش متلاشی میشه پس اون 

چیزی که برای ما تو بچگی از خدای مهربون ساختن تخیلیه دوستم 

خدا خداست عظمتی و قدرت و زیبایی و دانایی و توانایی فوق تصور ماست مهربانی و محبت و انتقام و جبری فوق انسانی داره برای همین هست که نه تنها من و توی انسان بلکه هر چیزی که وجود داره آفریده ی اوست و در اختیار و خدمتشه 

درسته حرفت و بخشی از حرف من هست ولی چیزی که باعث میشه ما اعتقادمون از دست بدیم باور نادرست و تک بعدی نگاه کردن به همین باور های این شکلی هست

یکی میگه من این همه سختی کشیدم این همه زاری کردم به درگاه خدا گریه کردم اگر خدا بود چرا جواب منو نداد چون تو باورش خدا همون کسیه که عشق زیادی بهش داده و از همه خطایاش چشم پوشی میکنه خب این نادرسته اگر خدا رو به صورتی که خداست نه پدر مهربان و عاشق تصور کنیم بخاطر محرومیت ها و بدبختی هامون خدا ناباور نمیشیم