متاسفانه من هم دچارش شدم. ولی خب دلیل داره.
خیلی تلاش میکنم خودمو کنترل کنم ولی زور احساسات قوی تره.
احساس تنهایی و پوچی و خلا میکنم.
باینکه زندگی خوبی دارم و خیلی ها آرزوی داشتن زندگی منو دارن اما انگار خودم دیگه از داشته هام لذت نمیرم.
از وسایلم لذت نمیبرم.
از خونه زندگیم. ماشین . طلا هییییچی.
فقط منتظرم زندگیم تغییر کنه و این تغییر رو با اومدن بچه فقط میتونم ببینم.
بخاطر چشم انتظاری بیش از حد و بخاطر فکر و خیال اینطوری شدم.
انشالله هیچ کسی توی موقعیت ما نیوفته.