مادرم منو از خودش میرونه

بیچاره مادرت گناه داره .البته تو هم حق داری افسرده و ناراحت باشی .پس کی کارهای خونه و آشپزی میکنه؟ رفتار پدرت باها ش چطوره؟

مادرتون بیماره و این بیماری بصورت فرسایشی روی روح و روانشون تاثیرات مخرب گذاشته...روانشون رنجور و آزرده است...دست خودشون که نیست عزیزم...اصلا نمیشه تصور کرد چقدر زجر و سختی کشیده و قراره بکشه تا انتهای عمر...اینجا فهمیدگی و بخشندگی و درک متقابل باید از جانب شما باشه عزیزدلم...احساسات گسترش یافته داشته باشید...سر به سرش نذارید...تحملتون رو ببرید بالا...مادر برای اینکه فقط جسم شما به این ورطه ی هستی بیاد در دوران بارداری و خردسالیِ شما ذره ذره آب شده...الطاف مادرانه رو هیچ جوره نمیشه جبران کرد...با این حس نفرت درونتون مقابله کنید...مادر رو درک کنید...گناه داره با این شرایطی که ازش میگید...  

صبوری عزیزدلم....رنج آدمیزاد زیاده...برای من و شما به یک صورتی هست رفیق...برای مادرتون بیشتر...فقط باید صبر کرد و گذشت و مدارا و سازگاری...🤍

گاهی که بهتون از این چیزها میگن و سوء ظن پیدا میکنن ، آروم و لطیف و خیلی یواش زیرپوستی سعی کنین بهش بفهمونین اونجوری که فکر میکنه نیست...مبادا فکر کنه توی خونه ؛ شما و پدرتون توی یک جبهه هستید و اون توی یه سنگر تنهاست...هرقدر اون تکرار میکنه شما محبت کنید...با توضیح جا بندازید اینطور نیست...و اینکه حتما داروهای اعصابشون رو بصورت منظم مصرف کنند...من مادر خودم بیمار روحیه...بدون دارو هیچ توضیح و محبتی روی این افراد کار نمی کنه...