این خودِ شخص ما یا همون منیت یا ساخته ی ذهنیمون هیچ وقت نمیتونه اون آرامش و سعادتی که مشتاقش هست رو تجربه کنه مگه اینکه خودش به پایان برسه تا آن شادی و سعادت شروع به درخشیدن کنه و به خاطر همین مشتاقه این هست که با کسی باشه که دوستش داشته باشه چون توی روابط به خاطر این ما احساس شادی داریم که حِس جدایی رو از دست میدیم و دیگه شخصِ مجزایی وجود نداره... حقیقت عشق یعنی نبودِ حسِ جدایی...
اره واقعا
بله و البته این درد و رنج خودش اُوج شادی و زیبایی هست چون داره این مَنِ محدود ما رو تبدیل به بینهایت میکنه و همین مَنِ محدود رنج میبره در صورتی که در حقیقت داره رشد میکنه و پا در بینهایت میزاره......مصداق همون حرف شاعر هست که میگه...
بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمیدانم
که شادی در همه عالم ازین خوشتر نمیدانم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
3 ثانیه پیش
5 ثانیه پیش
5 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز