این خودِ شخص ما یا همون منیت یا ساخته ی ذهنیمون هیچ وقت نمیتونه اون آرامش و سعادتی که مشتاقش هست رو تجربه کنه مگه اینکه خودش به پایان برسه تا آن شادی و سعادت شروع به درخشیدن کنه و به خاطر همین مشتاقه این هست که با کسی باشه که دوستش داشته باشه چون توی روابط به خاطر این ما احساس شادی داریم که حِس جدایی رو از دست میدیم و دیگه شخصِ مجزایی وجود نداره... حقیقت عشق یعنی نبودِ حسِ جدایی...
اره واقعا
بله و البته این درد و رنج خودش اُوج شادی و زیبایی هست چون داره این مَنِ محدود ما رو تبدیل به بینهایت میکنه و همین مَنِ محدود رنج میبره در صورتی که در حقیقت داره رشد میکنه و پا در بینهایت میزاره......مصداق همون حرف شاعر هست که میگه...
بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمیدانم
که شادی در همه عالم ازین خوشتر نمیدانم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
10 ثانیه پیش
12 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز